تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٦٢ - شان نزول

و هرگز پيوندهاى سطحى و رو بنائى نمى‌تواند آن را نفى كند، اين درسى بود براى ديروز و امروز و همه اعصار و قرون.

[سوره التوبة (٩): آيات ١١٥ تا ١١٦]

وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُضِلَّ قَوْماً بَعْدَ إِذْ هَداهُمْ حَتَّى يُبَيِّنَ لَهُمْ ما يَتَّقُونَ إِنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ عَلِيمٌ (١١٥) إِنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ يُحْيِي وَ يُمِيتُ وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ (١١٦)

ترجمه:

١١٥- چنان نبوده كه خداوند قومى را پس از هدايت (و ايمان) مجازات كند مگر آنكه آنچه را كه بايد از آن بپرهيزند براى آنان بيان نمايد (و آنها مخالفت كنند) زيرا خداوند به هر چيزى دانا است.

١١٦- حكومت آسمانها و زمين براى او است، (او) زنده مى‌كند و مى‌ميراند، و جز خدا ولى و ياورى نداريد.

شان نزول:

بعضى از مفسران گفته‌اند كه گروهى از مسلمانان قبل از نزول فرائض و واجبات چشم از جهان بسته بودند، جمعى خدمت پيامبر ص آمدند و درباره سرنوشت آنها اظهار نگرانى كردند، و چنين مى‌پنداشتند كه آنها شايد گرفتار مجازات الهى به خاطر عدم انجام اين فرائض باشند. آيه فوق نازل شد و اين موضوع را نفى كرد [١]

[١] مجمع البيان ذيل آيه.