تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٢٥ - تفسير گوشهاى از آيات عظمت خدا

مى‌رود تا حدود نيمه ماه و از آن پس تدريجا نقصان مى‌يابد تا يكى دو روز آخر ماه بعد در تاريكى محاق فرو مى‌رود و بار ديگر به شكل هلال ظاهر مى‌گردد، و همان منزلگاههاى پيشين را طى مى‌كند، اين دگرگونى عبث و بيهوده نيست، بلكه يك تقويم بسيار دقيق و زنده طبيعى است كه عالم و جاهل مى‌توانند آن را بخوانند و حساب تاريخ كارها و امور زندگى خود را نگهدارند و اين اضافه بر نورى است كه ماه به ما مى‌بخشد [١] سپس اضافه مى‌كند اين آفرينش و اين گردش مهر و ماه سرسرى و از بهر بازيگرى نيست" خداوند آن را نيافريده است مگر به حق" (ما خَلَقَ اللَّهُ ذلِكَ إِلَّا بِالْحَقِ‌).

و در پايان آيه تاكيد مى‌كند كه" خدا آيات و نشانه‌هاى خود را براى آنها كه مى‌فهمند و درك مى‌كنند شرح مى‌دهد" (يُفَصِّلُ الْآياتِ لِقَوْمٍ يَعْلَمُونَ‌).

اما بيخبران بى بصر چه بسيار از كنار همه اين آيات و نشانه‌هاى پروردگار مى‌گذرند و كمترين چيزى از آن درك نمى‌كنند.

نه تنها خود آسمانها و زمين از آيات خدا است بلكه تمام ذرات موجوداتى كه در آنها وجود دارد هر يك آيتى و نشانه‌اى محسوب مى‌شود، اما تنها كسانى آنها را درك مى‌كنند كه در پرتو تقوا و پرهيز از گناه، صفاى روح و روشن‌بينى يافته،

[١] در مورد اينكه ماه يك تقويم طبيعى است و مى‌توان از حالات مختلفش روزهاى ماه را دقيقا تعيين كرد در جلد دوم صفحه ٦ بحث كرده‌ايم.