تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١٥ - تفسير رسالت پيامبر

به دنبال آن نخست اشاره به عظمت آيات قرآن كرده، مى‌گويد:" آنها آيات كتاب حكيم است" (تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ الْحَكِيمِ‌).

تعبير به" آنها" (اسم اشاره بعيد) به جاى هذه" اينها" (اسم اشاره به نزديك) كه نظير آن در آغاز سوره بقره نيز آمده است، از تعبيرات لطيف قرآن محسوب مى‌شود، و كنايه از عظمت و والا بودن مفاهيم قرآن است.

زيرا مطالب پيش پا افتاده و ساده را غالبا با اسم اشاره نزديك مى‌آورند، اما مطالب مهمى كه در سطح بالا و گويى بر فراز آسمانها در يك افق عالى قرار گرفته، با اسم اشاره دور بيان مى‌كنند، و اتفاقا در تعبيرات روزمره، ما نيز از اين تعبير استفاده مى‌كنيم، و براى عظمت اشخاص هر چند در حضورشان بوده باشيم" آن جناب" يا" آن حضرت" مى‌گوئيم، نه اين جناب و اين حضرت، ولى به هنگام تواضع كلمه" اينجانب" را به كار مى‌بريم.

تفسير نمونه ؛ ج‌٨ ؛ ص٢١٥

صيف كتاب آسمانى يعنى قرآن به" حكيم" اشاره به اين است كه آيات قرآن داراى آن چنان استحكام و نظم و حسابى است كه هر گونه باطل و خرافه و هزل را از خود دور مى‌سازد، جز حق نمى‌گويد و جز به راه حق دعوت نمى‌كند.

*** آيه دوم به تناسب اشاره‌اى كه در آيه قبل به قرآن مجيد و وحى آسمانى شده، يكى از ايرادات مشركان را نسبت به پيامبر ص بيان مى‌كند، همان اشكالى كه به طور مكرر در قرآن مجيد آمده و تكرارش نشان مى‌دهد از ايرادات مكرر مشركان بوده است و آن اينكه چرا وحى آسمانى از ناحيه خدا بر انسانى نازل شده، چرا فرشته‌اى ماموريت اين رسالت بزرگ را به عهده نگرفته است؟! قرآن در پاسخ اينگونه سؤالات مى‌گويد:" آيا تعجبى براى مردم دارد كه ما وحى به مردى از آنان فرستاديم" (أَ كانَ لِلنَّاسِ عَجَباً أَنْ أَوْحَيْنا إِلى‌ رَجُلٍ مِنْهُمْ‌) در واقع جواب ايراد آنها با كلمه" منهم" (از جنس آنان) داده شده است‌