تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٩٨ - تفسير قاطعيت در برابر مشركان

پس از اشاره به بطلان شرك از طريق فطرت، اشاره به يك دليل روشن عقلى مى‌كند و مى‌گويد دستور داده شده است كه" غير از خدا اشيايى را كه نه سودى به تو مى‌رساند، نه زيانى، پرستش مكن، چرا كه اگر چنين كارى كردى، از ستمگران خواهى بود" هم به خويشتن ستم كرده‌اى و هم به جامعه‌اى كه به آن تعلق دارى (وَ لا تَدْعُ مِنْ دُونِ اللَّهِ ما لا يَنْفَعُكَ وَ لا يَضُرُّكَ فَإِنْ فَعَلْتَ فَإِنَّكَ إِذاً مِنَ الظَّالِمِينَ‌).

كدام عقل و خرد اجازه مى‌دهد كه انسان به پرستش اشياء و موجوداتى بپردازد كه هيچگونه سود و زيانى ندارند، و در سرنوشت انسان كمترين تاثيرى نمى‌توانند داشته باشند.

*** در اينجا نيز تنها به جنبه نفى قناعت نمى‌كند، و علاوه بر جنبه نفى روى جنبه اثبات نيز تكيه كرده، مى‌گويد:" اگر ناراحتى و زيانى از طرف خدا به تو برسد (خواه براى مجازات باشد و يا به خاطر آزمايش) هيچكس جز او نمى‌تواند آن را برطرف سازد" (وَ إِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ فَلا كاشِفَ لَهُ إِلَّا هُوَ).

همچنين" اگر خداوند اراده كند خير و نيكى به تو برساند، هيچكس توانايى ندارد كه جلو فضل و رحمت او را بگيرد" (وَ إِنْ يُرِدْكَ بِخَيْرٍ فَلا رَادَّ لِفَضْلِهِ‌).

" او هر كس از بندگان را اراده كند (و شايسته بداند) به نيكى مى‌رساند" (يُصِيبُ بِهِ مَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ‌).

چرا كه آمرزش و رحمتش همگان را در بر مى‌گيرد" و او است غفور رحيم" (و هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ‌).