تفسير نمونه‌ ط-دار الكتب الاسلاميه - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٣٢٧ - تفسير همه جا ناظر او است!

اعمال بندگان آگاه و با خبر است، و مى‌گويد:" در هيچ حالت و كار مهمى نمى‌باشى، و هيچ آيه‌اى از قرآن را تلاوت نمى‌كنى، و هيچ عملى را انجام نمى‌دهيد مگر اينكه ما شاهد و ناظر بر شما هستيم در آن هنگام كه وارد آن عمل مى‌شويد" (وَ ما تَكُونُ فِي شَأْنٍ وَ ما تَتْلُوا مِنْهُ مِنْ قُرْآنٍ وَ لا تَعْمَلُونَ مِنْ عَمَلٍ إِلَّا كُنَّا عَلَيْكُمْ شُهُوداً إِذْ تُفِيضُونَ فِيهِ‌) [١]" شهود" جمع" شاهد" در اصل به معنى حضور توأم با مشاهده با چشم و يا قلب و فكر است، و تعبير به جمع اشاره به اين است كه نه تنها خدا بلكه فرشتگانى كه فرمانبردار او هستند و مراقب اعمال انسانها مى‌باشند نيز از همه اين كارها با خبرند و شاهد و ناظرند.

و همانگونه كه سابقا هم اشاره كرده‌ايم تعبير به صيغه جمع در مورد خداوند با اينكه ذات پاك او از هر جهت يگانه و يكتا است براى اشاره به عظمت مقام او است و اينكه همواره مامورينى سر بر فرمان او دارند، و در اطاعت امرش آماده و حاضرند، و در واقع سخن تنها از او نيست، بلكه از او است و آن همه ماموران مطيعش.

سپس با تاكيد بيشتر، مساله آگاهى خدا را از همه چيز تعقيب كرده مى‌گويد:" كوچكترين چيزى در زمين و آسمان حتى به اندازه سنگينى ذره بى‌مقدارى، از ديدگاه علم پروردگار تو مخفى و پنهان نمى‌ماند، و نه كوچكتر از اين و نه بزرگتر از اين مگر اينكه همه اينها در لوح محفوظ و كتاب آشكار علم خدا ثبت و ضبط است‌

[١] بعضى ضمير" منه" را به خداوند برگردانده‌اند يعنى آياتى كه از طرف خدا مى‌خوانى، اما ظاهر اين است كه اين ضمير به شان يا قرآن برمى‌گردد همانگونه كه بسيارى از مفسران گفته‌اند، يعنى آياتى كه در باره هر كار مهمى تلاوت مى‌كنى، يا آياتى از قرآن را كه تلاوت مى‌كنى.