نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣١٧

{ علم دانايى خدا باشد از فنا بگسلد بقا باشد }

٢٢٩.لَيْسَ الشُّهْرَةُ مِنَ الرُّعُونَةِ [١] .

{ گر تواضع كنى شوى مشهور به تكبّر شوى ز دل ها دور } { هيچ دولت ز دينى و دُنيى به تكبّر نه بود و خودبينى }

٢٣٠.لِكُلِّ عَداوَةٍ مَصْلَحَةٌ إلاّ عَداوَةُ الحَسَدِ .

{ دشمنى هاى خلق را جهتى است هر عداوت ز بهر مصلحتى است } { بجُز از خصمى حسود عنود كز جهان نيست باد ذات حسود! }

٢٣١.لَوْ يَرَى العَبْدُ الأجَلَ وَمُرُورَهُ لاَءبْغَضَ الأمَلَ وَغُرُورَهُ [٢] .

{ اين چنين كز پى امل اجل است اين چه مغرورى است كز امل است } { مرد اگر واقف اجل باشد بى گمان دشمن امل باشد }

[باب] اثر

٢٣٢.مَنْ كَثُرَ كَلامُهُ كَثُرَ مَلامُهُ [٣] .

{ در مجالس سخن مگو بسيار سخنِ پُرْ ملامت آرد بار } { خواهى ار خالى از خطا باشى كم سخن باش هر كجا باشى }

٢٣٣.مَنْ عَلَتْ هِمَّتُهُ طالَ هَمُّهُ [٤] .

{ هر كه او عالى الهِمَمْ باشد خاطر او دراز غم باشد } { مرد همّت به غم بود دمساز مرد همّت به همّ بود انباز }

٢٣٤.مَشْرَبُ العَذْبِ مُزدَحَمٌ .

{ گر تو خوش نطق باشى و خوشگوى همه كس را بود به سوى تو روى }