نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣٠١

{ عالَم از بخيل در رنج است گرچه او را هزار تو گنج است } { گنه ار بر عقوبت است دليل بى گنه در عقوبت است بخيل }

١٢٥.شَيْبُكَ ناعيكَ .

{ مرگ اگر چه به جمله در كارست مر جوان را اميد بسيار است } { تو اگر شاهى و اگر ميرى خبر از مرگ مى دهد پيرى }

١٢٦.شِمَّةٌ مِنَ المَعْرِفَةِ خَيْرٌ مِنْ كَثيرِ العَمَلِ .

{ عمل ارچه براى مغفرت است اهل طاعت سزاى معرفت است } { شمّه اى بوى معرفت بردن به زبسيار طاعت آوردن }

١٢٧.وَمِنْ إرْشادِهِ: شِفآء الجَنانِ قَرآءَةُ القرانِ [١] .

{ خوى كن با قرائت قرآن تا بيابد دل تو بوى جنان } { دل كه بيمار رنج خذلانست شربت شافيش زقرآنست }

١٢٨.شَحيحٌ غَنِيٌّ أفْقَرُ مِنْ فَقيرٍ سَخِيٍّ .

{ هر معاشى كه آن بخيل كند خويشتن را بدان ذليل كند } { گر غنىِ بخيل معتبر است از فقير سخى فقيرتر است }

١٢٩.شَرْطُ الألْفَةِ تَرْكُ الكُلْفَةِ .

{ دوستانِ خداى در الفت قدمى مى زنند بى كلفت } { شرط در دوستى اگر دانى از تكلف عنان بگردانى }

١٣٠.شَرُّ النَّاسِ مَنْ يَتَّقيهِ النَّاسِ .

{ پايه نيك مردى آن دارد كه ازو هيچ كس نَيازارد } { وان كه از شرّ اوست خوف بشر هست از جمله بدان بدتر }