نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣٠٠

{ دو توانا چو در مصاف آيند بهر چالش سلاح بربايند } { با توانا چو شد ضعيف حريف گِله باشد همه سِلاح ضعيف }

١١٩.وَمِنْ إرْشادِهِ: سمُوُّ المَرْءِ فِي التَّواضُعِ [١] .

{ از تواضع بزرگوار شوى وز تكبر چو خاك خوار شوى } { در تواضع بود بزرگى مرد بى تواضع بود بزرگى سَرْد }

[باب] الشين

١٢٠.شَيْنُ العِلْمِ الصَّلَفُ [٢] .

{ آنكه در نقد علم صرّاف است پيش او عيب علم در لاف است } { گر تو را در علوم هست سخن هرچه دارى بيار و لاف مزن }

١٢١.شَرُّ الأُمُورِ أقْرَبُها مِنْ الشَّرِّ .

{ بدتر كارها به نزد خرد گر بدانى كه چيست، نبود بد } { بدترِ كارها ز روى [ردىّ ] هست نزديكتر به راه بدى }

١٢٢.وَمِنْ إرْشادِهِ : شَمِّرْ في طَلَبِ الجَنَّةِ .

{ اى پسر رو نكو سرشتى كن خويش را در روش بهشتى كن } { دامن حرص از جهان برچين در ميان بهشت خوش بنشين }

١٢٣.شَرُّ الأمُورِ أبْعَدُها مِنَ الشَّرْعِ .

{ بَدى ارچه ز كار دور بود مرد بد مايه شرور بود } { آنچه از شرع دورتر باشد دان كه از هر بدى بتر باشد }

١٢٤.شُحُّ الغَنِيّ [٣] عُقُوبَتُه .