نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣١٣

٢٠٢.قَوْلُ المَرْءِ يُخْبِرُ عَمّا في قَلْبِهِ .

{ گر موافق بُوَد دلت به زبان گوش صدقى توان نهاد بر آن } { به زبان هر چه مرد بد گويد قول او از دلش خبر گويد }

٢٠٣.قُوْلُ الحَقِّ مِن الدِّينِ .

{ قول و فعلت اگر قبول خداست همه كارت خداى آرد راست } { در قبول خداى تحسين است كه قبول خداى از دين است }

٢٠٤.قُوَّةُ القَلْبِ مِنْ صِحَّةِ الإيمانِ .

{ هر كه ايمان او درست بود دل او كى زشرك سست بود } { خود صحيح است از شه مردان قوّةُ القلب صحةُ الايمان }

٢٠٥.قاتِلُ الحَريصِ حِرْصُهُ .

{ حرص رنجى حريص كُش باشد همه شرينى اش تُرش باشد } { حرص، آخر حريص را بكُشد نيست معلوم تا كجا بكِشد }

٢٠٦.قَدِّرِ العَمَلَ تَنْجُ مِنَ الذَّلَلِ [١] .

{ در عمل تا چه منزلت دارى به همان رسته گردى از خوارى } { اى فتاده زجرم در پستى عمل نيك كن كه وارستى }

٢٠٧.قَرينُ المَرْءِ دَليلُ دينِهِ .

{ همنشين نكو به دست آور با بدان روزگار خويش مَبَر } { همنشينت دليل دين باشد بد بود گر نه اين چنين باشد }

٢٠٨.قِيمَةُ المَرْءِ ما يُحْسِنُهُ .

{ نيكويى اى مرد نيكوكار تا كه با خلق، چيست در مقدار؟ } { قيمتش را به قدر آن دانند حرف از دفترش همان خوانند }

٢٠٩.قُرْبُ الأشْرارِ مُضِرّةٌ .