نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣٠٥

١٥٠.وَمِنْ فَوائِدِه: ضَلَّ مَنْ رَكَنَ إلى الأشْرارِ .

{ ميل نيكان به صحبت اشرار گمرهى آورد خرد را بار } { با خردمند همنشينى به با بدان هرچه كم نشينى به }

١٥١.وَمِنْ نَصائِحِه: ضَلَّ مَنْ باعَ الدينَ بِالدُّنْيا .

{ گمره آن كس كه دين به دنيا داد أبد الدهر در ضلال افتاد } { بهر لذات پنج روز جهان دين به دنيا فروختن نتوان }

١٥٢.ضاقَ صَدْرُ مَنْ ضاقَ يَدُهُ .

{ دستگاه فراخ و سينه گشاد چون نباشد كسى كريم و جواد؟ } { سينه اى كان محل حرمان است سينه تنگِ تنگدستان است }

[باب] الطاء

١٥٣.طابَ وَقْتُ مَنْ وَثِقَ بِاللّه ِ تَعالى .

{ هر كه او با خداى شد واثق نعت او گشت «بنده صادق» } { اى خوشا وقتِ آنكه در دو سرا نيست اميد او به غير خدا }

١٥٤.طُوبى لِمَنْ رُزِقَ بِالعافِيَةِ .

{ رزق با عافيت كسى دارد كه به حق اختيار بسپارد } { اى خوش آن كس كه رو به مولى كرد رزق با عافيت تمنى كرد }

١٥٥.طالَ عُمُرُ مَنْ قَصُرَ تَعَبُهُ [١] .

{ عمر كان در فراغتى گذرد نعت او را طويل گفت خرد } { هر كه را غم قصير گشت و قليل عمر او آنچه هست، هست طويل }

١٥٦.طُولُ العُمُرِ بِالطّاعَةِ مِنْ خِلَعِ الأنْبِياءِ .

{ در درازى عمر و طاعت حق خلعت انبيا بود مطلق }