نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣١٤

{ از بدان دور باش و ايمن باش زانكه معهود نيست خار و فراش } { نتوان زيست اَمن و خود كامه كژدم و مار خفته در جامه }

٢١٠.قَسْوَةُ القَلْبِ مِنَ الشَّبَعِ .

{ جوع باشد همه طراوت دل كه ز سيرى بود قساوت دل } { خانه اى را كه دود پيش بود سقف خانه سياه پيش بود }

٢١١.قَدْرُ المَرْءِ ما يُهِمُّهُ .

{ همت مرد اگر بلند بود در همه جاى ارجمند بود } { همت خود بلند دار اى دوست قدر هر كس به قدر همت اوست }

[باب] الكاف

٢١٢.كَلامُ اللّه ِ دَوآءُ القَلْبِ [١] .

{ دل كه او دردمند دوران است درد او را دوا ز قرآن است } { در كلام خدا دواى دل است كه كلام خداى جاى دل است }

٢١٣.كُفْرانُ النِّعْمَةِ مُزيلُها [٢] .

{ شكر نعمت گذار مردانه جهد فرما به شكر شكرانه } { گر به كفرانِ نعمت آرى دل نعمتت را همه كند زايل }

٢١٤.كَفى بِالشَّيْبِ دآءً .

{ گر جوان پِى زرست و پِى مال است چون جوانيش مست و خوش حال است } { پير را عيش اگر همه صافى است پير را رنج پيريش كافى است }

٢١٥.كافِرٌ سَخِيٌّ أرْجى [٣] مِنْ مُسْلِمٍ شَحيحٍ .