نظم نثر اللئالي

نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣٠٧

١٦٣.ظُلْمُ المَرْءِ يُصْرِعُهُ .

{ سخت رويى كه ظلم عادت كرد پشت بر دولت و سعادت كرد } { ظالمى را كه ظلم عادت و خوست عاقبت ظلم او كشنده اوست }

١٦٤.ظُلْمُ المُلُوكِ أوْلى مِنْ ذَلالِ الرَّعِيَّةِ .

{ از رعيت فروتنى بايد شاه اگر سركشى كند شايد } { هر رعيت كه سركشد بر شاه ظلمِ شَهْ بر رعيت است براه }

١٦٥.ظَلامَةُ المَظْلُومِ لاتَضيعُ .

{ ظالمى را كه ظلم گشتِ رسوم غافل است از تظلم مظلوم } { بى خبر زانكه با خبر باشد آهِ مظلوم كارگر باشد }

١٦٦.ظُلْمُ الظَّالِم يَقُودُهُ إلَى الهَلاكِ .

{ نفس بد چو ظلم ناك شود آخر از ظلم خود هلاك شود } { ظالم از ظلم چون ندارد باك بَرَدش ظلم بسته سوى هلاك }

١٦٧.ظَمَأُ المالِ أشَدُّ مِنْ ظَمإ المآءِ .

{ حرص بر مال رنج استسقاست كه ازو تشنگى نرفت و نخواست } { تشنه گر سير مى شود از آب تشنه مال كى شود سيراب }

١٦٨.ظِلُّ عُمُرِ الظَّالِم قَصيرٌ .

{ ظلم اگر چه دراز دست بود آخر الامر خوار و پست بود } { شود از آفتاب عدل اله سايه عمر ظالمان كوتاه }

١٦٩.ظِلُّ السُّلطانِ كَظِلِّ اللّه ِ .

{ بر ديارى كه نيست سايه شاه زان ديار اى پسر حضور مخواه } { ظل سلطان چو ظل سبحان است سبب امن جمله خلقان است }

١٧٠.ظُلْمَةُ الظَّالِمِ تَظْلُمُ الإيمانَ .