نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣٠٧
١٦٣.ظُلْمُ المَرْءِ يُصْرِعُهُ .
{ سخت رويى كه ظلم عادت كرد پشت بر دولت و سعادت كرد } { ظالمى را كه ظلم عادت و خوست عاقبت ظلم او كشنده اوست }
١٦٤.ظُلْمُ المُلُوكِ أوْلى مِنْ ذَلالِ الرَّعِيَّةِ .
{ از رعيت فروتنى بايد شاه اگر سركشى كند شايد } { هر رعيت كه سركشد بر شاه ظلمِ شَهْ بر رعيت است براه }
١٦٥.ظَلامَةُ المَظْلُومِ لاتَضيعُ .
{ ظالمى را كه ظلم گشتِ رسوم غافل است از تظلم مظلوم } { بى خبر زانكه با خبر باشد آهِ مظلوم كارگر باشد }
١٦٦.ظُلْمُ الظَّالِم يَقُودُهُ إلَى الهَلاكِ .
{ نفس بد چو ظلم ناك شود آخر از ظلم خود هلاك شود } { ظالم از ظلم چون ندارد باك بَرَدش ظلم بسته سوى هلاك }
١٦٧.ظَمَأُ المالِ أشَدُّ مِنْ ظَمإ المآءِ .
{ حرص بر مال رنج استسقاست كه ازو تشنگى نرفت و نخواست } { تشنه گر سير مى شود از آب تشنه مال كى شود سيراب }
١٦٨.ظِلُّ عُمُرِ الظَّالِم قَصيرٌ .
{ ظلم اگر چه دراز دست بود آخر الامر خوار و پست بود } { شود از آفتاب عدل اله سايه عمر ظالمان كوتاه }
١٦٩.ظِلُّ السُّلطانِ كَظِلِّ اللّه ِ .
{ بر ديارى كه نيست سايه شاه زان ديار اى پسر حضور مخواه } { ظل سلطان چو ظل سبحان است سبب امن جمله خلقان است }
١٧٠.ظُلْمَةُ الظَّالِمِ تَظْلُمُ الإيمانَ .