نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٩١

{ نخورى در جهان غمِ روزى گر همه پاره دوزى آموزى }

[باب] الخاء

٦١.خالِفْ نَفْسَكَ تَسْتَرِحْ .

{ اى موافق به نفس اماره در بلا مانده اى تو بيچاره } { راحت خود حديث روى بروى جز كه اندر خلاف نفس مجوى }

٦٢.خَيْرُ الأصْحابِ مَنْ يَدُلُّكَ عَلَى الْخَيرِ .

{ گويمت بهترينِ ياران كيست بِشِنو كين گهر ز كانِ على است } { آنكه بر خير رهنما باشد يارى او خداى را باشد }

٦٣.خَفِ اللّه َ تَأْمَنْ غَيْرَهُ .

{ هر كه پيوسته از خدا ترسد او ز غير خدا كجا ترسد } { تو خداترس شو نهانى و فاش پس ز غير خداى ايمن باش }

٦٤.خابَ صَفْقَةُ مَنْ باعَ الدِّينَ بِالدُّنيا .

{ هر كه او دين فروخت بر دنيا بس زيان كرد در چنين سودا } { دل ازين ناپسند مى لرزد سود دنيا به دين نمى ارزد }

٦٥.خَليلُ المَرْءِ دَليلُ عَقْلِهِ .

{ هر كه او را ز عقل برهانى است همدمش عاقلِ سخندانى است } { مرد را مردمان مردشناس اول از همنشين كنند قياس }

٦٦.خُلُوُّ القَلْبِ خَيْرٌ مِنْ مِلْ ءِ [١] الكِيْسِ .

{ گر دل از غير حق كنى خالى خاص درگاه حق شوى حالى } { بشنو از من حديث پاك چو دُر دل خاليت به كه كيسه پُر }