نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٩٥

{ پيش مردم فقير اگر خوار است خوار مردم عزيز جبّار است }

٨٧.وَمِنْ فَوائِدِه: ذِلاقَةُ اللِّسانِ رَأْسُ المالِ .

{ گر زبان را ذلاقت سخن است در مصاف كلام ، صف شكن است } { تيزى اندر سخن زبانت را رأس مال است مر بيانت را }

٨٨.وَمِنْ إِرْشادِهِ: ذِكْرُ المَوْتِ جلآءُ القَلْبِ [١] .

{ ذكر موت از زبان هر بخرد زنگ هر غفلتى ز دل ببرد } { مرگ را ياد دار اى عاقل تا نمانى معطّل و غافل }

٨٩.ذِكْرُ الشَّبابِ حَسْرَةٌ .

{ عوضى نيست زندگانى را رو غنيمت شمر جوانى را } { ورنه چون پير گردى آخر كار حسرت آن دلت كند افكار }

[باب] الرآء

٩٠.رُؤْيَةُ الْحَبيبِ جَلآءُ العَيْنِ .

{ چشم را گر جلا همى خواهى دوستان را نگر به دل خواهى } { ديده اى را كه آشنايى هاست ديدن دوست روشنايى زاست }

٩١.وَمِنْ نَصائِحِه: راعِ أباكَ يُراعِكَ [٢] ابنُكَ .

{ اى پسر حرمت پدر مى دار تا پسر با تو دوست باشد و يار } { پسران از رعايت پدران برخورند از رعايت پسران }

٩٢.رَفاهيَّةُ العَيْشِ في الأَمْنِ .

{ خوشى عمر دانى اندر چيست؟ امن اگر هست خوش توانى زيست }