نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣١٥

{ كافرى كو همه سخا ورزد گر به جنّت كند اميد، ارزد } { كان مسلمان كه اوست بخل پرست كافر از وى اميدوارتر است }

٢١٦.كَفى لِلْحَسُودِ [١] حَسَدُه .

{ بدتر دردهاست درد حسد مرد آزاده نيست مرد حسد } { بد نخواهم حسود بد خود را حسد او كفايت است او را }

٢١٧.كَمالُ العِلْمِ فِي الحِلْمِ .

{ هر كمال كه هست در علم است علم را مر كمال در حلم است } { علم بى حلم بس سبك باشد گر همه پُر بود تُنگ باشد }

٢١٨.كَفاكَ مِن عُيُوبِ الدُّنْيا أنْ لا تَبْقى .

{ عيب دنيا اگرچه بسيار است بيشتر از شمار و گفتار است } { زان همه اين كفايت است تو را كه بقايى نمى كند دنيا }

٢١٩.كَفاكَ هَمّاً عِلْمُكَ بِالمَوْتِ .

{ غم دنيا و جاه او سهل است پيش آن كس كه در روش اهل است } { غم دنيا مخور به نادانى غم همين بس كه مرگ را دانى }

٢٢٠.كَمالُ الجُودِ بِالاِعْتِذارِ مِنْهُ [٢] .

{ هيچ دانى كمال بخشش چيست؟ با تو گويم كه اهل بخشش كيست } { آنكه چون بخششى كند در مال عذر خواهد ز بعد جود و سؤال }

٢٢١.كَفى بِالشَّيْبِ ناعِياً [٣] .

{ گر جوان را ز غم شكيبايى است دور نبود، غرور بُرنايى است }