نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣١٠

{ در طريقت سلامت، آنكه شتافت از سلامت همه غنيمت يافت } { دست در دامن سلامت زن پاى بر تارك ملامت زن }

١٨٣.غَلا قَدْرُ المُتَوَكِّلينَ .

{ بر خدا كن توكل اى درويش تا كه هرگز بدت نيايد پيش } { از توكل بلند قدر شوى گر هلالى همه، تو بدْر شوى }

١٨٤.غَمْرَةُ المَوْتِ أهْوَنُ مِنْ مُجالَسَةِ مَنْ لا يَهْوى [١] قَلْبُك .

{ هر كه از وى دلت نفور بود آن نكوتر كه از تو دور بود } { اين مثل روشن است در افواه مرگ خوشتر ز يار نادلخواه }

١٨٥.غابَ حَظُّ مَنْ غابَ نَفْسُهُ .

{ هر كه او از حضور غايب شد دانكه از حظّ خويش خايب شد } { حظّها در حضور يابد مرد خويش را بى حضور نتوان كرد }

١٨٦.غُلامٌ عاقِلٌ خَيْرٌ مِن شَيْخٍ جاهِلٍ .

{ پير اگر چند محترم باشد چونكه نادان بود دژم باشد } { كودك بهره مند از خوانِش به زپيرى كه نبودش دانش }

١٨٧.غَلا قَدْرُ المُتَّقينَ .

{ هر كه را هست پايه تقوا قرب يابد به حضرت مولا } { متقى را كه هست چندان قدر از بلندى تقوى است آن قدر }

١٨٨.غَدَرَك مَنْ دَلَّكَ عَلَى الإساءَةِ .

{ هر كه بر بد تو را دلالت كرد غَدْر را سوى تو حوالت كرد } { تا توانى به راه غَدْر مرو غَدْر برخود مكن سخن بشنو }

١٨٩.غَضَبُكَ عَنِ الحَقِّ مُقْبِحَةٌ .