نظم نثر اللئالي

نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣٠٨

{ ظلمت ظالم و جلوه ايمان جمع كردن به يكديگر نتوان } { زانكه ظالم به ظلم چون كوشيد روى ايمان خويشتن پوشيد }

١٧١.ظِلُّ الْكَريمِ فَسيحٌ .

{ اهل بخلند كوته انديشان هم كريمان و سايه ايشان } { سخنى هست و آن صحيح بود سايه مكرمت فسيح بود }

١٧٢.ظِلُّ الأعْوَجِ [١] أعْوَجُ .

{ دل زكج خو مدام بخراشد سايه كج هميشه كج باشد } { خاطر از خوى راست شد خوشنود سايه راست، راست خواهد بود }

[باب] العين

١٧٣.عِشْ قَنِعاً كُنْ [٢] مَلِكاً .

{ گر به قاف قناعت آرى روى عين عزت تو را شود دلجوى } { از طمع شد گدا، طبيعتِ مرد پادشاه است اگر قناعت كرد }

١٧٤.عَيْبُ الكَلامِ تَطْويلُهُ .

{ در مجالس مشو دراز نفس عيبِ گفتن دراز آمد و بس } { تا نگويند از قريب و بعيد مغز ما برد و حلق خود بدريد }

١٧٥.وَمِنْ نَصائِحِه: عاقِبَةُ الظُّلْمِ وَخيمَةٌ .

{ ظلم بر كس روا مدار و مدار خويشتن را سزاى دوزخ و نار } { دوزخ ظالمان اليم بود ظلم را عاقبت وخيم بود }

١٧٦.عُلُوُّ الهِمِّةِ مِنَ الإيمانِ .

{ هر كه را همت بلند بود ارجمن روى و ارجمند بود }


[١] «س» و «كو»: أعْرَجِ.[٢] «س»: تَكُنْ.