نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣٠٨
{ ظلمت ظالم و جلوه ايمان جمع كردن به يكديگر نتوان } { زانكه ظالم به ظلم چون كوشيد روى ايمان خويشتن پوشيد }
١٧١.ظِلُّ الْكَريمِ فَسيحٌ .
{ اهل بخلند كوته انديشان هم كريمان و سايه ايشان } { سخنى هست و آن صحيح بود سايه مكرمت فسيح بود }
١٧٢.ظِلُّ الأعْوَجِ [١] أعْوَجُ .
{ دل زكج خو مدام بخراشد سايه كج هميشه كج باشد } { خاطر از خوى راست شد خوشنود سايه راست، راست خواهد بود }
[باب] العين
١٧٣.عِشْ قَنِعاً كُنْ [٢] مَلِكاً .
{ گر به قاف قناعت آرى روى عين عزت تو را شود دلجوى } { از طمع شد گدا، طبيعتِ مرد پادشاه است اگر قناعت كرد }
١٧٤.عَيْبُ الكَلامِ تَطْويلُهُ .
{ در مجالس مشو دراز نفس عيبِ گفتن دراز آمد و بس } { تا نگويند از قريب و بعيد مغز ما برد و حلق خود بدريد }
١٧٥.وَمِنْ نَصائِحِه: عاقِبَةُ الظُّلْمِ وَخيمَةٌ .
{ ظلم بر كس روا مدار و مدار خويشتن را سزاى دوزخ و نار } { دوزخ ظالمان اليم بود ظلم را عاقبت وخيم بود }
١٧٦.عُلُوُّ الهِمِّةِ مِنَ الإيمانِ .
{ هر كه را همت بلند بود ارجمن روى و ارجمند بود }
[١] «س» و «كو»: أعْرَجِ.[٢] «س»: تَكُنْ.