نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣٠٦

{ اى كه دارى هواى عمر دراز مكن از طاعت خدا سر باز }

١٥٧.طَلَبُ الأدَبِ خَيْرٌ [١] مِنْ طَلَبِ الْذَّهَبِ .

{ مرد را در ادب بود طلبش ادب مرد بهتر از ذهبش } { بى خرد حشمت از ذهب جُويد با خرد دولت از ادب پويد }

١٥٨.طِرْ مَعَ الأشْكالِ .

{ هست دستان روزگار دراز با بد و نيك روزگار بساز } { در جهان هر چه بيند از اشكال مرغ زيرك بدان گشايد بال }

١٥٩.طالَ حُزْنُ مَنْ قَصُرَ رَجآءُهُ .

{ هر كه او را زبارگاه الآه دست اميد او بود كوتاه } { مدّت حزن او دراز كشد به غم و درد جان گداز كشد }

١٦٠.طاعَةُ العَدُوِّ الهَلاكُ [٢] .

{ طاعت دشمنان هلاك بود اَلَمى سخت دردناك بود } { تا نباشد ضرورتى ناچار خويشتن را زبون خصم مدار }

١٦١.طاعَةُ اللّه ِ غَنيمَةٌ .

{ همتى كان بلند مقدار است طاعت خلق پيش او دارست } { طاعت كس مبر زخلق جهان طاعة اللّه را غنيمت دان }

١٦٢.طُوبى لِمَنْ لا أهْلَ لَهُ .

{ اى خوش آن كس كه نيست فرزندش يا زن و زور و خويش و پيوندش } { از تعلق بسى به جان آيى گر مجرد شوى، بياسايى }

[باب] الظاء