نظم نثر اللئالي

نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣٠٤

{ هر كه اميد او بغير خداست در روش گمره است و نابيناست }

١٤٤.ضَمِنَ اللّه ُ رِزْقَ كُلِّ أحَدٍ .

{ به يقينت كه رزق حلال مى رساند خداى در همه حال } { از خدا خواه رزق تا برسد ضَمِن اللّه رزق كل احد }

١٤٥.ضَميرُ الأحْرارِ مَحَلُّ الأنوارِ .

{ نيك مردان برند نيك معاش نيكويى كن زنيك مردان باش } { كه ضميرى كه نيك مردان راست بى تكلف محل نور خداست }

١٤٦.ضَرْبُ الحَبيبِ أوْجَعُ .

{ دشمنان مى زنند تير و سنان دوستان مى زنند تيغ زبان } { طعن دشمن اگرچه با ضرر است زخم محبوب دردناكتر است }

١٤٧.ضَرْبُ اللِّسانِ أشَّدُ مِنْ ضَرْبِ السِّنانِ [١] .

{ سخت تر ديده اند اهل دلان زخمهاى زبان ز زخم سنان } { گر ز زخم سنان ضرر باشد زخم هاى زبان بتر باشد }

١٤٨.وَمِنْ إرْشادِهِ : ضِيآءُ القَلْبِ مِنْ أكْلِ الحَلالِ .

{ گر تو خواهى رهى به حالِ پُرى كوش تا لقمه حلال خُورى } { زانك باشد به نزد اهل كمال روشنايى دل ز اكل حلال }

١٤٩.ضِيْقُ الْيَدِ أشَدُّ مِنْ ضِيقِ القَلْبِ [٢] .

{ غايت مفلسى همه خجلى است دست تنگى بتر زتنگ دلى است } { مرد ز افلاس تنگ دل باشد در همه محفلى خجل باشد }


[١] «كو»: طَعْنِ السِّنانِ.[٢] «كو»: ضَيْقُ القَلْبِ أشَّدُ مِنْ ضَيْقِ اليَدِ.