نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣٠٤
{ هر كه اميد او بغير خداست در روش گمره است و نابيناست }
١٤٤.ضَمِنَ اللّه ُ رِزْقَ كُلِّ أحَدٍ .
{ به يقينت كه رزق حلال مى رساند خداى در همه حال } { از خدا خواه رزق تا برسد ضَمِن اللّه رزق كل احد }
١٤٥.ضَميرُ الأحْرارِ مَحَلُّ الأنوارِ .
{ نيك مردان برند نيك معاش نيكويى كن زنيك مردان باش } { كه ضميرى كه نيك مردان راست بى تكلف محل نور خداست }
١٤٦.ضَرْبُ الحَبيبِ أوْجَعُ .
{ دشمنان مى زنند تير و سنان دوستان مى زنند تيغ زبان } { طعن دشمن اگرچه با ضرر است زخم محبوب دردناكتر است }
١٤٧.ضَرْبُ اللِّسانِ أشَّدُ مِنْ ضَرْبِ السِّنانِ [١] .
{ سخت تر ديده اند اهل دلان زخمهاى زبان ز زخم سنان } { گر ز زخم سنان ضرر باشد زخم هاى زبان بتر باشد }
١٤٨.وَمِنْ إرْشادِهِ : ضِيآءُ القَلْبِ مِنْ أكْلِ الحَلالِ .
{ گر تو خواهى رهى به حالِ پُرى كوش تا لقمه حلال خُورى } { زانك باشد به نزد اهل كمال روشنايى دل ز اكل حلال }
١٤٩.ضِيْقُ الْيَدِ أشَدُّ مِنْ ضِيقِ القَلْبِ [٢] .
{ غايت مفلسى همه خجلى است دست تنگى بتر زتنگ دلى است } { مرد ز افلاس تنگ دل باشد در همه محفلى خجل باشد }
[١] «كو»: طَعْنِ السِّنانِ.[٢] «كو»: ضَيْقُ القَلْبِ أشَّدُ مِنْ ضَيْقِ اليَدِ.