نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٣٠٣

{ دل مؤمن صفا زايمان يافت كافر است آنكه رو زايمان تافت } { در دل هر كه نور ايمان است دل او جلوه گاه رحمان است }

١٣٨.صَفْوُ العَيْشِ في القَناعَةِ .

{ عيش صافى است در قناعت مرد ور حريص است دُرد دارد و دَرد } { دُرد و دَردى كه حرص نوشاند دل به نار تعب بجوشاند }

١٣٩.صِلِ الأرْحامَ تَكْثُرْ حَشَمُكَ .

{ قدر خويشان بدان چو داد اِله مر تو را دستگاه و رتبت و جاه } { قدر خويشان خود اگر دانى تبعت را زياده گردانى }

١٤٠.وَمِنْ نَصائِحِه: صاحِبِ الأخْيارَ تَأْمَنِ الأَشْرارَ .

{ هر كه باشد مصاحب نيكان ايمنى يابد از بدى بدان } { نيك مرد از بدان كرانه كند نفس بد بر بدى بهانه كند }

١٤١.وَمِنْ فَوائِدِه: صَمْتُ الجاهِلِ سَتْرُهُ .

{ جاهل از خامشى كند معاش جهل او پيشِ كس نگردد فاش } { جاهلان را خموشى اولاتر عيب را ستر پوشى اولاتر }

١٤٢.صَلاحُ الدينِ في الوَرَعِ وَفَسادُهُ فِي الطَّمَعِ .

{ در ورع كوش و بى طمع مى باش از طمع دور و با ورع مى باش } { دين به اصلاح از ورع باشد وانكه افسادش از طمع باشد }

[باب] الضاد

١٤٣.ضَلَّ سَعْيُ مَنْ رَجا غَيْرَ اللّه ِ [١] تَعالى .

{ گر اميد تو با خدا باشد هر چه حاجت بود روا باشد }