نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٩٩

{ صرفه اى در سخن نگه مى دار كه بلاها بسى است در گفتار }

١١٢.وَمِنْ نَصائِحِه: سُرُورُكَ بِالدُّنيا [١] غُرُورٌ .

{ دولت دنيوى غرور دهد زآخرت مرد را نفور دهد } { تو به دنيا همى شوى مسرور و آن سرور تو نيست غير غرور }

١١٣.سُوءُ الخُلُقِ وَحْشَةٌ لاخَلاصَ مِنْها .

{ خلق بد وحشى است بس مردار مرد مردود سازد آخر كار } { هر كه را رنج خلق بد دريافت تا قيامت ازو خلاص نيافت }

١١٤.سيرَةُ المَرْءِ تُنْبِئُ عَنْ سَريرَتِهِ .

{ هر كه نيكو ندانى از كارش سيرتش را ببين و هنجارش } { سيرت مرد از سريرت مرد نزد اهل خرد خبر آورد }

١١٥.سَلامَةُ الإِنْسانِ في حِفْظِ اللِّسانِ .

{ گر سلامت طلب كنى زنهار با خلايق زبان نگه مى دار } { مرد دانا! سلامت انسان در خموشى نهاد و حفظ زبان }

١١٦.سادَةُ الاُمَّةِ [٢] الفُقَهآءُ .

{ فقها جمله از بزرگانند زانكه هادىّ امت ايشانند } { فقها را بزرگ دارى به خويش را خُردشان شمارى به }

١١٧.سَكْرَةُ الأَحْياءِ سُوءُ الخُلُقِ .

{ سَكَراتى كه موت را باشد دل كند ريش و سينه بخراشد } { سَكَرات حيات خُلق بَد است يك ازين بيگمان ازو چو صد است }

١١٨.سِلاحُ الضُّعَفاءِ الشِّكايَةُ .