نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٩٨
١٠٥.زَوالُ العِلْمِ أهْوَنُ مِنْ مَوْتِ العُلَمآءِ .
{ موت عالم زوال علم بود داند آن كو زاهل علم بود } { عالمى كو خداى دان باشد موت او صعب تر از آنْ باشد }
١٠٦.زِلَّةُ العاقِلِ كَثيرَةٌ [١] .
{ بدى از جاهلان عجب نبود بدى از عاقلان ادب نبود } { نيست بسيار، صد بد از جاهل هست بسيار يك بد از عاقل }
١٠٧.زَوايَا الدُّنْيا مَشْحُونَةٌ بِالرَّزايا .
{ صحن دنيا بسان زاويه اى است كه خردمند را چو هاويه اى است } { همه ديوارهاى او مشحون به رَزايا و وزر گوناگون }
١٠٨.وَمِنْ إِرْشادِهِ: زِيارَةُ الضُّعَفاءِ مِنَ التَّواضُعِ .
{ از توانا كه كامياب بود پرسش ناتوان صواب بود } { گر زيارت كنى ضعيفان را از تواضع نهد خرد آن را }
١٠٩.زينَةُ الباطِنِ خَيْرٌ مِنْ زينَةِ الظَّاهِرِ .
{ باطن آراى باش اى درويش غره كم شو به زيب ظاهر خويش } { زينت ظاهرت غرور دهد زينت باطنت سرور دهد }
[باب] السين
١١٠.سُوءُ الظَّنِ مِنَ الحَزْمِ .
{ هر كه اول نظر شدى يارش تو چه دانى كه چيست هنجارش؟ } { گر خرد پرورى وگر هشيار ظن نيكو بر او مبر زنهار }
١١١.سُكُوتُ اللِّسانِ سَلامَةُ الاِنْسانِ .
{ خامشى مايه سلامت دان در زبان آورى ملامت دان }
[١] «س»: كَبيرَةٌ.