نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٩٧

{ يار عاقل به غير عاقل نيست مرد عاقل نديم جاهل نيست }

٩٩.رِوايَةُ الحَديثِ انْتِسابٌ إِلى رَسُولِ اللّه ِ صلى الله عليه و آله .

{ سُخَنَت گر زنطق مصطفوى است انتسابت به حضرت نبوى است } { نسبتت گر به مصطفى باشد به ازين دولتى كجا باشد؟ }

[باب] الزآء

١٠٠.زِنِ الرِّجالَ بِمَوازينهِمْ .

{ مرد را بين تو در موازينش يعنى اندر طريق و تمكينش } { تا چه دارد ز دانش اندر كشْ قدر او را به وزن او بركش }

١٠١.وَمِنْ ارْشادِهِ: زُرِ الْمَرْءَ بِقَدْرِ [١] إِكْرامِهِ لَكَ .

{ بر تو آن را كه از كرم حقى است گر تو حرمت نداريش دقيست } { مكرم خويش را به قدر كرم حرمتش دار و منتش بر هم }

١٠٢.زُهْدُ العامي مَضَلَّةٌ .

{ زهد نادان و جاهل و عامى محض گمراهى است و بدنامى } { مرد عامى ززهد اگر لافد لافد از شعر و بوريا بافد }

١٠٣.زِيارَةُ الحَبيبِ إطْرآءُ المَحَبَّةِ .

{ ديدن دوست راحت نظرت ديدن دشمن آفت بصر است } { ديدن دوستى كه نيست دو روى تازه دارد محبت از همه روى }

١٠٤.زَحْمَةُ الصَّالِحينَ رَحْمَةٌ .

{ زحمت صالحان بى تلبيس رحمت آمد به كورى ابليس } { آنكه او گوهر معارف سفت زحمت الصالحين رحمت گفت }