نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٩٦

{ آنك او بهترين هر دو سراست از خدا امن با سلامت خواست }

٩٣.رُتْبَةُ العِلْمِ اَعْلى الرُّتَبِ .

{ علم خوان گر بزرگيت بايد كه بزرگى زعلم افزايد } { هر بزرگى كه آن زعلم خداست دان كه بالاتر بزرگى هاست }

٩٤.وَمِنْ إرْشادِهِ: رِزْقُكَ يَطْلُبُكَ فَاستَرِحْ .

{ طالب توست رزق خُفيه و فاش تو زجستن به استراحت باش } { طالب توست رزق پيش از تو زانك حق آفريد پيش از تو }

٩٥.رَسُولُ الْمَوْتِ الْوِلادَةُ .

{ تن از آن دم كه جامه جان است اجلش دست در گريبان است } { عمر تو ده اگر صدست اى دوست زادنِ بچه پيك مردن اوست }

٩٦.رُعُوناتُ النَّفْسِ تُتْعِبُها [١] .

{ هر كه را كه نفسْ خود بين است تعب او ز روزگار اين است } { دور باشيد از رعونت نفس ره به دوزخ بَرَد خشونت نفس }

٩٧.وَمِنْ نَصائِحِه: راعِ الحَقَّ عِنْدَ غَلَباتِ [٢] النَّفْسِ .

{ نفس بر مرد چون شود غالب ناپسنديده را شود طالب } { آن كسى كو كند رعايت حق آيد از نفس در عنايت حق }

٩٨.رفَيقُ المَرْءِ [٣] دَليلُ عَقْلِهِ .

{ يار، بر عقلِ تو دليل بود با نبىّ، يار جبرئيل بود }