نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٩٣

٧٣.دينارُ الشَّحيحِ حَجَرٌ .

{ بهر آن است زر كه خرج كنند نه كه در كيس و كاسه درج كنند } { زر مرد بخيل در هر حال هست در كيس و كوزه سنگ و سفال }

٧٤.دينُ الرَّجُلِ حَدِيثُهُ .

{ دال بر دين مردمان، سخن است ترجمان دل و زبان، سخن است } { هر كه را دين او درست بود سخن او چگونه سست بود؟ }

٧٥.دَوْلَةُ الْمُلُوكِ في الْعَدْلِ .

{ دولت پادشاه در عدل است زانك بنياد مُلك بر عدل است } { پادشه چون به عدل بشتابد مردم از غيب دولتى يابد }

٧٦.وَمِنْ نَصائِحِه: دارِ [١] مَنْ جَفاكَ تَخْجيلاً .

{ با جفا پيشگان مدارا كن اى وفا پيشه گوش دار سُخُن } { تو وفا كن كه خود جفا كردار از تو گردد خجل به آخر كار }

٧٧.دُمْ عَلى كَظْمِ الْغَيْضِ تُحْمَدْ عَواقِبُكَ .

{ گر غضب را فرو خورى هموار بر تو محمود گردد آخر كار } { پيش مردان غضب فرو خوردن بهتر آمد زمردم آزردن }

٧٨.دَوآءُ الْقَلْبِ الرضآءُ بِالقَضآءِ .

{ عجز و بيچارگى قضاى خداست چاره بندگان رضا به قضاست } { هر كسى كو دهد رضا به قضا زود درد دلش رسد به دوا }

٧٩.دَوامُ السُّرُورِ في مَعْرِفَةِ اللّه ِ تَعالى [٢] .

{ گر دوام سرور مى خواهى خاطر پر حضور مى خواهى } { معرفت ورز تا كه بتوانى در خدا خوانى و خدا دانى }