نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٩٢

٦٧.خُلُوصُ الوُدِّ مِنْ حُسْنِ العَهْدِ .

{ دوستى ها كه از سر اخلاص هست از حسن عهد و نيّت خاص } { هر كه اخلاص و دوستى ورزد گر به جان قيمتش كنى، ارزد }

٦٨.وَمِنْ فَوائِدِه: خَيْرُ النِّساءِ الوَدُودُ الوَلُودُ .

{ بهترين زنان گرت هوس است بشنو از من كه بهترين نفس است } { دوستدار و ولود مى بايد گر نباشد چنين، نمى شايد }

٦٩.وَمِنْ إرْشادِه: خَيْرُ الْمالِ ما أُنْفِقَ في سَبيلِ اللّه ِ .

{ مال ها گرچه جمله سازِ ره است با تو گويم كدام مال به است } { نَفْقَةُ المال في سبيل اللّه بهتر از مال هاست از همه راه }

[باب] الدّال

٧٠.دآءُ النَّفْسِ في الحِرْصِ [١] .

{ نفس مرد حريص در دردست هر كه از حرص رسته شد مرد است } { چون جُعَل شد حريص ناهنجار تا لب گور مى كشد مردار }

٧١.وَمِنْ مَقُولاتِهِ: دَليلُ عَقْلِ المَرْءِ قَوْلُهُ وَدَليلُ أصْلِهِ فِعْلُهُ .

{ قول هر كس دليل عقل وى است فعل هر يك دليل اصل وى است } { هر كه در اصل او خطا باشد قول و فعلش همه هبا باشد }

٧٢.دَوامُ السُّرُورِ بِرُؤْيَةِ [٢] الإِخْوانِ .

{ بى حضور برادران عزيز شادمانى نجست اهل تميز } { شادمانى دايم آن باشد كه حضور برادران باشد }