نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٩٠

{ از حيا مرد را توانايى است بى حيايى نشان رسوايى است } { بى حيا مرد نيست نادان است ستر مردان حياى مردان است }

٥٥.حُمُوضاتُ الطَّعامِ خَيْرٌ مِنْ حُمُوضاتِ الكَلامِ .

{ ترش رويى و تلخ گفتارى دوستى راست خط بيزارى } { ترشى اى كه در طعام بود بهتر از تلخى كلام بود }

٥٦.حِرْقَةُ الأَوْلادِ مُحْرِقَةُ [١] الأكْبادِ .

{ نيست سوزى چو سوز فرزندان كه بسوزد دل خردمندان } { شوق فرزند چون كه تاب كند دل بسوزد جگر كباب كند }

٥٧.وَمِنْ فَوائِدِه رضى الله عنه حُسْنُ الْخُلُقِ غَنيمَةٌ .

{ خوب خويى غنيمت است اى يار برو از خوى خوب دست مدار } { زشت را خوى خوب سازد خوب خوب را خوى بد كند معيوب }

٥٨.حِدَّةُ المَرْءِ تُهْلِكُهُ .

{ مرد نادان زتُندى وتيزى افتد اندر هلاك خونريزى } { ور به نرميش خوى باشد و راى با سلامت قرين بود همه جاى }

٥٩.حُرِمَ [٢] الوَفاءُ عَلى مَنْ لا أصْلَ لَهُ .

{ هر كه در اصل ناتمام بود دان كه بر وى وفا حرام بود } { بى وفايى نشان بى اصلى است بى وفا از جهان پى اصلى است }

٦٠.حِرْفَةُ المَرْءِ كَنْزُهُ [٣] .

{ پيشه مرد ، مرد را گنج است مانع مكر و دافع رنج است }