نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٨٩

{ سخن خوب كار بازى نيست خوبى اندر سخنْ درازى نيست } { خوب گفت آن سخن گزار كُهَن هست خوبى در اختصار سخن }

٤٩.جَليسُ الخَيْرِ غَنيمَةٌ .

{ زينهار از بدان وقربتشان سگِ ديوانه است صحبتشان } { همنشين بدان مشو زنهار همنشين نكو غنيمت دار }

٥٠.جالِسِ الْفُقَراءَ تَزْدَدْ [١] شُكرَاً .

{ همنشين گر شوى به درويشان فيض يابى زصحبت ايشان } { به چنين فيض خوى و عادت كن دم به دم شُكر را زيادت كن }

٥١.جَلَّ مَنْ لايَمُوتُ .

{ هر كه از مرگ، دل زبون دارد خويشتن را بزرگ چون دارد } { پيش دانا بزرگ آن باشد كه وى از مرگ در امان باشد }

[باب] الحاء

٥٢.حِلْمُ الْمَرْءِ عَوْنُهُ .

{ در مقام نزاع با هر كس بجز از حلم بر ميار نفس } { بر زمينى كه كينه را گردست حلم ، يارى كننده مرد است }

٥٣.حُلِيُّ الرِجالِ الأَدَبُ وَحُلِيُّ الْنِّساءِ الذَهَبُ .

{ چون زنان گِرد زر و زيب مگرد به ادب باش كاين است زينت مرد } { مرد را زيور از ادب باشد زيور زن همه ذَهَب باشد }

٥٤.حَيآءُ المَرْءِ [٢] سَتْرُهُ .