نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٨١

{ روح «اشرف» ز روح مرتضوى قابل فيض تازه شد به نوى } { پر شهوار معرفت بگشود نظم «نثر اللئاليم» فرمود } { گفت «اشرف» تو اين دُر منثور نظم كن تا شوى ازو مشهور } { همت از ما بخواه و فيض ببر قرب با ما بجوى و فيض نگر } { هر كه او قرب اوليا جويد دل او راز اوليا گويد } { سرّ اين نظم و نثر حرف به حرف گشت مظروف و حرف آمد ظرف }

[باب] الالف

١.أخُوكَ مَنْ واساكَ في الشِّدَّةِ .

{ هر برادر كه با تو هست عنود نه برادر، نه يار خواهد بود } { آن برادر بود كه در يارى چُست باشد به روز دشوارى }

٢.إِظْهارُ النِّعْمَةِ [١] مِنَ الشُّكْرِ .

{ شكر نعمت گذار تا باشى تا زناشاكران جدا باشى } { اين حديثم زشاه بر ذكرست گفت اظهار نعمت از شكرست }

٣.أدِّبْ عِيالَكَ تَنْفَعْهُمْ .

{ گر عيال تو بى ادب باشد حاصل از وى ترا تعب باشد } { ادب آموز مر عيالت را تا ازو نفع باشَدَتْ همه جا }

٤.أدَبُ المَرْءِ [٢] خَيْرٌ مِنْ ذَهَبِهِ .

{ گر نسب دارى و ذهب دارى هيچى، ار نَفْس بى ادب دارى }