نظم نثر اللئالي - ابو علي اشرف مراغي - الصفحة ٢٧٩

بسم الله الرّحمن الرّحيم { انت معبودى وانت خلاّقى دايم الملك ودايم الباقى } { ابتدأت الكلام ببسم اللّه من كتابى تيمّناً باللّه } { گر سخن از زمين و گر زسماست اول هر سخن به نام خداست } { آنكه هست اثر زجود وى است بودِ ما پرتوى زبود وى است } { {...} روز و روزگار همه همه و آفريدگار همه } { {...} را، زكاف و زنون كرده پيدا بامر كن فيكون } { {...} نه پيوسته كه دو عالم به يكدگر بسته } { {...} خوش ترانه به او او به خود قايم و زمانه بدو } { {...} شيده كه عدم را وجود بخشيده }