٤٥٨. الكافى‌به نقل يعقوب بن ضحّاك، از يكى از شيعيان كه شغلش سرّاجى و خدمتكار امام صادق عليه السلام بود: آن‌گاه كه امام صادق عليه السلام در حيره بود، من و جماعتى از دوستان خود را براى انجام دادن كارى روانه ساخت. [رفتيم و] هنگام غروب، بازگشتيم. محلّ استراحت من در زمين گودى بود كه در آنجا منزل كرده بوديم. با حال خستگى و ضعف آمدم و خود را [در بستر] انداختم. در همين حال بودم كه به ناگاه، امام صادق عليه السلامآمد و فرمود: «نزد تو آمديم» ...

من [برخاستم و] راست نشستم. امام نيز بالا سرِ بسترم نشست و از كارى كه مرا در پى آن فرستاده بود، پرسيد. من هم گزارش دادم و ايشان، سپاس خداى را به جا آورد.

سپس از گروهى سخن به ميان آمد كه من گفتم: فدايت شوم! ما از آنها بيزارى مى‌جوييم؛ زيرا آنان به آنچه ما [درباره شما] عقيده داريم، عقيده ندارند.

فرمود: «آنها ما را دوست دارند، و فقط چون عقيده شما را ندارند، از آنها بيزاريد؟!».

گفتم: آرى.

امام فرمود: «ما هم چيزهايى (حقايقى) داريم كه شما نداريد. پس آيا سزاوار است از شما بيزارى بجوييم؟».

گفتم: نه، قربانت گردم.

فرمود: «همچنين، نزد خدا هم حقايقى است كه نزد ما نيست. آيا مى‌پندارى خداوند، ما را به كنارى مى‌اندازد؟!».

گفتم: نه به خدا، فدايت شوم! ديگر [از آنها بيزارى نمى‌جوييم و چنين كارى‌] انجام نمى‌دهيم.

امام فرمود: «دوستشان بداريد و از آنان، بيزارى مجوييد؛ زيرا برخى مسلمانان، يك سهم [از ايمان‌] دارند و برخى دو سهم و برخى سه سهم و برخى چهار سهم و برخى پنج سهم و برخى شش سهم و برخى هفت سهم. پس نه شايسته است كه دارنده يك سهم را بر آنچه صاحب دو سهم دارد، وا دارند، و نه دارنده دو سهم را بر آنچه صاحب سه سهم دارد، و نه دارنده سه سهم را بر آنچه صاحب چهار سهم دارد، و نه دارنده چهار سهم را بر آنچه صاحب پنج سهم دارد، و نه دارنده پنج سهم را بر آنچه صاحب شش سهم دارد، و نه دارنده شش سهم را بر آنچه صاحب هفت سهم دارد.

اكنون برايت مَثَلى مى‌زنم. مردى [از مسلمانان‌] بود كه همسايه‌اى مسيحى داشت. او را به اسلام دعوت كرد و اسلام را در نظرش چنان جلوه داد تا وى پذيرفت. نزديك سحر، نزد تازه مسلمان رفت و در زد. گفت: كيست؟ گفت: منم، فلانى. گفت: چه كار دارى؟ گفت: وضو بساز و جامه‌هايت را در بر كن و همراه ما براى نماز بيا.

تازه مسلمان، وضو ساخت و جامه‌هايش را در بر كرد و همراه او [به سوى مسجد] روان شد. نماز بسيارى خواندند، سپس نماز صبح را نيز خواندند و صبر كردند تا روز بر دميد.

مسيحى (تازه مسلمان) براى رفتن به خانه خود از جاى برخاست كه آن مرد مسلمان به او گفت: كجا مى‌روى؟ روز كوتاه است و چيزى تا ظهر نمانده است. آن مرد با او نشست تا نماز ظهر را نيز خواند. باز آن مرد گفت: بين ظهر و عصر، زمان كوتاهى است، و او را نگه داشت تا اينكه نماز عصر را هم خواند. پس از آن، مرد [تازه مسلمان‌] برخاست تا به خانه‌اش برود كه مرد مسلمان به او گفت: اكنون، پايان روز و از اوّلش كوتاه‌تر است، و [با اين سخن‌] او را نگه داشت تا نماز مغرب را هم بگزارد. همين كه آن مرد خواست به خانه خود رود، به او گفت: تنها يك نماز ديگر باقى مانده است! و او ماند و نماز عشا را هم خواند. سپس از هم جدا شدند.

چون فردا نزديك سحر شد، نزد او رفت و در زد. تازه مسلمان گفت: كيست؟

گفت: منم، فلانى!

گفت: چه مى‌خواهى؟ گفت: وضو بگير و لباسهايت را بپوش و بيا با ما نماز بخوان.

گفت: براى اين دين، فردى پيدا كن كه از من بى‌كارتر باشد! من مستمند و عيالوارم».

سپس امام صادق عليه السلام فرمود: «آن شخص، او را در [همان‌] دينى وارد كرد كه از آن بيرونش آورده بود» يا آنكه فرمود: «او را به دينى مانند مسيحيت وارد كرد و از دينى مانند اسلام خارج نمود».