حكمت نامه بسيج - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٩٧ - حديث

٣٤٢. امام على عليه السلام: چشمانتان را شبها بيدار داريد و شكمهايتان را [در روز] گرسنه و لاغر؛ وگامهايتان را به كار گيريد و [از] اموال خود ببخشيد و از جسمهايتان بگيريد و به جانهايتان ببخشيد و در اين راه، بخل نورزيد.

٣٤٣. امام على عليه السلام: خوشا بر كسى كه آنچه پروردگارش بر عهده وى نهاده، پرداخته است و در سختى‌اش با شكيبايى ساخته است، و به شب، ديده بر هم ننهاده و چون خواب بر او چيره شده، بر زمين خفته و كف دست، بالين قرار داده در جمعى كه از بيم روز بازگشت، ديده‌هاشان به شب بيدار است و پهلوهاشان از خوابگاه بركنار، و لبهاشان به ياد پروردگار، و گناهانشان زدوده است از آمرزش‌خواهىِ بسيار. «آنان حزب كردگارند و بدانيد كه حزب كردگار، رستگارند».

٣٤٤. امام على عليه السلام: كسى كه مشتاق باشد، شب راهپيمايى مى‌كند (پاس آخر شب يا همه شب را به عبادت مى‌گذراند).

٣٤٥. امام على عليه السلام: «از آن زمان كه اين سخن پيامبر صلى الله عليه و آله را شنيدم كه:" نماز شب، نور است"، نماز شب را ترك نكردم».

ابن كوّاء پرسيد: حتى در ليلة الهَرير[١]؟ فرمود: «حتى در ليلة الهَرير».

[١] ليلة الهرير، آخرين شب جنگ صِفّين و سخت‌ترين زمان آن است كه شدّت نبرد به حدّى بود كه رزمندگان، نماز خود را بر روى اسب مى‌خواندند. صبح روز بعد، مالك اشتر موفق شد خود را به نزديكى مقرّ فرماندهى معاويه برساند، كه با توطئه عمروعاص و خوارج، نتيجه جنگ به حكميت سپرده شد.

« هرير» زوزه سگ در هنگام شدت سرماست. شدّت جنگ و چكاچك شمشيرها و شايد ناله‌ها سبب تشبيه اين شب به ليلة الهرير شده است.