حكمت نامه بسيج - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٦٩ - ٢/ ٤ ١٦ سربار ديگران بودن

٣٠٣. مكارم الأخلاق: نقل شده كه پيامبر خدا در سفرى به ياران خود دستور داد گوسفندى ذبح كنند. يكى از آنها گفت: من ذبح مى‌كنم. ديگرى گفت: من پوست مى‌كَنم. سومى گفت: من گوشتش را خُرد مى‌كنم. چهارمى گفت: من آن را مى‌پزم.

پيامبر خدا فرمود: «من هم براى شما هيزم جمع مى‌كنم».

يارانش گفتند: نبايد به زحمت بيفتى، پدران و مادرانمان فدايت! مابه جاى شما كار مى‌كنيم.

پيامبر خدا فرمود: «مى‌دانم كه شما به جاى من كار مى‌كنيد، امّا خداوند عز و جل خوش ندارد كه بنده‌اش با عدّه‌اى از دوستان و همسفران خود باشد و گوشه‌اى بنشيند و كار نكند». پس، آن حضرت برخاست و شروع به جمع‌آورى هيزم كرد.

٣٠٤. امام على عليه السلام‌ايشان عدّه‌اى را ديد كه با آنكه سالم و تندرست‌اند، در گوشه مسجد نشسته‌اند. فرمود: «شما كيستيد؟». گفتند: ما توكّل كنندگانيم.

حضرت فرمود: «نه، بلكه شما مفتخورانيد. اگر به‌راستى توكّل‌كننده‌ايد، توكّلتان شما را به كجا رسانده است؟».

گفتند: اگر چيزى بيابيم، مى‌خوريم و اگر هم نيابيم، صبر مى‌كنيم.

فرمود: «سگهاى ما نيز همين كار را مى‌كنند!».

گفتند: پس چه كنيم؟

فرمود: «همان كارى كه ما مى‌كنيم».

گفتند: شما چه مى‌كنيد؟

فرمود: «اگر چيزى بيابيم، مى‌بخشيم و اگر نيابيم، شكر مى‌گوييم».