حكمت نامه بسيج - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦٧ - ٤/ ٢ رعايت ظرفيت مخاطب

٤٥٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: سخنانى از من براى امّتم نقل كنيد كه انديشه آنها تحمّل پذيرش آنها را داشته باشد.

٤٥٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: اى ابن عبّاس! حديثى مگو كه عقلهاى ايشان ظرفيتِ پذيرش آن را ندارد كه آنان را دچار فتنه مى‌كند.

٤٥٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: براى مردم حديثى مگوييد كه نمى‌پذيرند. آيا دوست داريد كه خدا و پيامبرش را تكذيب كنند؟!

٤٥٥. امام على عليه السلام: آيا دوست داريد كه خدا و پيامبرش تكذيب شوند؟! با مردم سخنى بگوييد كه بپذيرند و از آنچه نمى‌پذيرند، دست بكشيد.

٤٥٦. امام صادق عليه السلام: «با مردم سخنى بگوييد كه بپذيرند و آنچه را نمى‌پذيرند وا نهيد. آيا دوست داريد كه به خدا و پيامبرش ناسزا گفته شود؟!».

گفتند: چگونه به خدا و پيامبرش ناسزا گفته مى‌شود؟

فرمود: «چون چيزى به آنان بگوييد كه ردّ و انكار كنند، مى‌گويند:" خداوند، گوينده اين [سخن‌] را لعنت كند!"، در حالى كه خداى عز و جل و پيامبرش آن را گفته‌اند».

٤٥٧. الكافى‌به نقل از عبدالعزيز قراطيسى: امام صادق عليه السلام به من فرمود: عبدالعزيز! ايمان را ده درجه است، چون نردبانى كه يكى پس از ديگرى از پلّه‌هاى آن بالا روند. پس كسى كه در پلّه دوم است، نبايد به آن‌كه در پلّه اوّل است بگويد: «تو چيزى نيستى»، تا اينكه به پلّه دهم برسد. پس كسى را كه از تو پايين‌تر است،

پايين مينداز تا آن‌كه از تو بالاتر است، تو را پايين ميندازد، و چون ديدى رتبه كسى از تو پايين‌تر است، او را با نرمى به سوى خود بالا بياور و چيزى را هم كه تاب تحمّلش را ندارد، بر او تحميل مكن تا بدين وسيله او را بشكنى؛ زيرا كه هركس مؤمنى را بشكند، بايد جبران كند.