٣٨٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : كسى كه يتيمى را سرپرستى كند تا بى نياز گردد ، خداوند عز و جل در برابر اين كار، بهشت را بر او واجب كرده است ، همان گونه كه خداوند براى خورنده مال يتيم ، آتش [دوزخ] را واجب كرده است .

٣٨٥.الكافى ـ به نقل از حبيب بن ابى ثابت ـ : براى امير مؤمنان ، از منطقه هَمَدان و حُلوان ، [١] عسل و انجير آوردند . به سرشناسان قبايل ، دستور داد كه يتيمان [قبيله ]را بياورند . آنان را بالاى مَشك هاى عسل ، بُرد تا عسل بِليسند و خود ، عسل ها را ظرف ظرف ، ميان مسلمانان تقسيم مى كرد. گفته شد: اى امير مؤمنان ! چرا آنان ، عسل مى ليسند ؟ فرمود : «امام ، پدر يتيمان است .همانا به جاى پدرانشان ، آنان را به خوردن عسل وا داشتم» .

٣٨٦.ربيع الأبرار ـ به نقل از ابو طفيل ـ : على عليه السلام را ديدم كه يتيمان را فرا مى خوانْد و به آنان ، عسل مى خورانْد تا آن جا كه يكى از يارانش گفت : دوست داشتم من هم يك يتيم مى بودم !

[١] حُلوان ، نام شهرى قديمى در ايران است كه مسلمانان آن را در سال ٦٤٠ م ، فتح كردند و سلجوقيان ، در سال ١٠٤٦ م ، آن را به آتش كشيدند و زلزله سال ١١٤٩ م ، آن را ويران ساخت .