٢٩١.امام على عليه السلام : در سفارش به فرزندش امام حسن عليه السلام : براى سفارش نمودن به تو اقدام كردم و ويژه هاى آن را آوردم ، پيش از آن كه اَجل به سوى من شتاب گيرد ، بدون آن كه آنچه در دل دارم ، به تو برسانم ، يا همان گونه كه جسمم ضعيف شده است ، انديشه ام نيز ضعيف گردد ، و يا آن كه پيش از من ، برخى هوس ها و فتنه هاى دنيا بر تو چيره شوند و در نتيجه ، سركش و گريزان گردى . همانا قلب جوان ، همانند زمينِ خالى است كه هر چه در آن افكنده شود ، مى پذيرد . از اين رو ، پيش از آن كه دلِ تو سخت و فكر تو درگير شود ، به تربيت تو مبادرت كردم . . . و چون همان را براى تو مى خواهم كه يك پدر دلسوز مى خواهد ، خوب نگريستم و بر آن شدم كه تربيت تو ، در حالى باشد كه تو رو به زندگى دارى و چيزى از روزگار نگذرانده اى ، و داراى نيّتى سالم و نهادى پاكى ، و [همچنين بر آن شدم كه ]تربيت تو را از آموزش كتاب خداوند عز و جل و تأويل آن ، و قوانين اسلام و احكام آن ، و حلال و حرام آن ، آغاز كنم .

٢٩٢.امام صادق عليه السلام : پسرت را تا شش سالگى رها كن . سپس او را هفت سال همراه خود ساز و با ادب خود ادبش كن . اگر پذيرفت و شايسته شد كه خيلى خوب و گرنه رهايش كن .

٢٩٣.امام صادق عليه السلام : پسر ، هفت سال بايد بازى كند ، هفت سال آموزش قرآن ببيند و هفت سال ، حلال و حرام را فرا گيرد .