٢٨٢.تحف العقول ـ به نقل از سفيان ثورى ـ : بر [امام] صادق عليه السلاموارد شدم و به ايشان گفتم : مرا سفارش كن . . . . فرمود : «اى سفيان! پدرم مرا سه ادب آموخت و از سه چيز ، باز داشت . امّا آدابى كه به من آموخت ، اين بود كه به من فرمود : فرزندم! كسى كه با آدمِ بد همراهى كند ، سالم نمى ماند ، و كسى كه سخنش را مهار نكند ، پشيمان مى شود ، و هر كس وارد جايگاه بد شود ، متّهم مى شود » . گفتم : اى پسر دختر پيامبر خدا!آن سه چيز كه تو را از آنها نهى كرد ، چه بود ؟ فرمود : «مرا از اين كه با رشك برنده نعمت ها، شماتت كننده بر مصيبت ها و يا فرد سخن چين مصاحبت كنم ، باز داشت» .

ط ـ شعرهاى سودمند

٢٨٣.امام صادق عليه السلام : امير مؤمنان از اين كه شعر [پدرش ]ابو طالب ، روايت و تدوين شود ، خرسند مى شد و مى فرمود : «آن را فرا بگيريد و به فرزندانتان ياد بدهيد ؛ چرا كه او بر دين خدا بود و در آن ، دانشِ بسيار است» .

٢٨٤.امام صادق عليه السلام : اى گروه شيعه! به فرزندانتان شعر عبدى [١] را ياد بدهيد ؛ چرا كه او بر دين خداوند است .

[١] ابو محمّد سفيان بن مصعب عبدى كوفى ، از شعراى اهل بيت عليهم السلام است كه نسبت به اين خاندان ، ارادت خاصّى داشته و مورد قبول آنان بوده است . درباره ولادت و وفات او تاريخ دقيقى در دست نيست ؛ ولى از شواهد و قرائن به دست مى آيد كه وى تا حدود سال وفات سيّد حميرى (١٧٨ ق) زنده بوده است . اشعار وى كه در شعر و ادب ، چيره دست و بسيار ماهر بوده است ، در بردارنده مناقب امير مؤمنان و معرفى اهل بيت عليهم السلام و همچنين ، حاوى ذكر مصائب و رنج هاى آنان است ؛ به گونه اى كه مرحوم علاّمه امينى ادّعا مى كند كه جز درباره آل اللّه ، شعرى از او نيافتيم . وى در بيت امام صادق عليه السلام در رثاى عاشورا ، اشعارى را مى خوانَد و اهل منزل را چنان منقلب مى كند كه از شيون آنان ، مردم مدينه پشت در خانه ايشان جمع مى شوند . او از اصحاب امام صادق عليه السلام بوده و دوستى آنان ، معمولى و به خاطر رفت و آمد و يا همزمانى با امام عليه السلام نيست ؛ بلكه ناشى از ارادت صميمانه و دوستى خالصانه و ايمان بدون شائبه او بوده است ، تا آن جا كه امام عليه السلام از شيعيان مى خواهد شعر او را به فرزندانشان ياد دهند ، چون بر پايه دين خدا استوار است . نمونه اى از اشعار وى در متن خواهد آمد . ر.ك به معجم رجال الحديث «سفيان بن مصعب» .