انسان از امور غير مادّى ، تصويرى در ذهن خود مى سازد كه مى تواند زشت يا زيبا باشد . همين پديده تصوير ذهنى از حيا را مى توان در دو مقوله «رفتار» و «شخصيت» انسانِ باحيا نيز مطرح كرد . رفتارها نيز در ذهن بيننده ، تصويرى از خود برجاى مى گذارند . تصوير ذهنى از شخصيت انسانِ باحيا و همراه با پوشيدگى و وقار است . براساس متون دينى ، حيا لباسى است بر قامت عريان يك شى ء . حيا را مى توان پوشش انسانيت دانست . انسان بدون حيا ، جلوه اى عريان ، دريده و نازيبا دارد . به وسيله حياست كه قامت رعناى انسان ، خلعتى زيبا مى يابد . به همين جهت ، امام على عليه السلام حيا را با تعبير لباس و حجاب و پوشش ، ياد مى كند و مى فرمايد : حيا ، لباسى بلند و حجابى منع كننده و پوششى نگه دارنده از بدى هاست . [١]

[١] شرح نهج البلاغه ، ابن ابى الحديد ، ج ٢٠ ، ص ٢٧٢ .