مى پوشاند ؛ ولى او صبحْ هنگام ، آن را براى مردم ، بازگو كرده ، مى گويد : «شب گذشته ، فلان كار و فلان كار را انجام دادم» و در نتيجه ، به دست خود ، پرده خدا را از روى خود مى درَد . [١] در روايت ديگرى از آن حضرت آمده است : همه امّت من بخشيده مى شوند ، مگر اهل تجاهر ، و از اقسام تجاهر ، اين است كه كسى شبْ هنگام ، كارى انجام دهد ، سپس صبح كند و در حالى كه خداوند ، آن را پوشانده ، [به دوستش ]مى گويد : «اى فلانى ! شب گذشته ، فلان كار و فلان كار را انجام دادم» . او شب را گذراند ، در حالى كه پروردگارش او را پوشانده بود ، و صبح كرد و خود ، پوشش خدا را برچيد . [٢] بنا بر اين ، گاهى كار خطا آشكارا انجام مى شود و گاهى پنهانى ؛ و آن گاه كه پنهانى است ، گاهى فرد ، خود به افشاى آن مى پردازد . در هر حال ، فرد يا پرده نمى اندازد و يا پرده موجود را به وسيله گزارش كردن مى دَرَد . [٣] چنين حالتى ، ويژه افراد بى حيا و از زشت ترينِ كارهاست . [٤]

٩ . افتخار كردن

ويژگى ديگر افراد بى حيا ، افتخار كردن به انجام دادن كار خطاست . افراد باحيا ، اگر هم مرتكب خطا شوند ، آن را مايه افتخار نمى دانند و لذا سعى در

[١] حلية الأولياء ، ج ٢ ، ص ١٩٧ .[٢] صحيح البخارى ، ج ٥ ، ص ٢٢٥٤ (ح ٥٧٢١) ؛ صحيح مسلم ، ج ٨ ، ص ٢٢٤ .[٣] در روايت آمده است : «رسول خدا صلى الله عليه و آله مى فرمايد : خداوند ، بنده را از گناه مى پوشاند تا وقتى كه خود ، آن را پاره نكند . گفتند : چگونه آن را پاره مى كند ، اى رسول خدا ؟ فرمود : براى مردم ، بيان مى كند» ( التمهيد ، ابن عبد البرّ ، ج ٥ ، ص ٣٣٨ ) .[٤] امام على عليه السلام مى فرمايد : «بپرهيز از تجاهر به گناه ؛ چرا كه اين كار ، از شديدترينْ گناهان است» . (غررالحكم ودررالكلم ، ح ٢٦٧٧)