پيامد اصلى و كلّى كم رويى ، محروميت است . همان گونه كه پيش از اين گفتيم ، موضوع كم رويى ، افعال نيك و كارهاى پسنديده اى است كه فرد به جهت ضعف و ناتوانى خود ، از انجام دادن آنها شانه خالى مى كند . موضوع حيا ، فعل قبيح و پيامد آن ، «مصونيت» بود ؛ ولى موضوع كم رويى ، فعل نيك و پيامد آن ، «محروميت» است . وقتى كسى از انجام دادن كار نيك خوددارى كند ، محروميت را براى خود به ارمغان آورده است . به همين جهت ، امام على عليه السلام كم رويى را قرين با محروميت دانسته [١] و آن را مايه حرمان معرّفى كرده [٢] و فرموده است : هر كه كم رو باشد ، محروم خواهد ماند . [٣] اين محروميت را در همه امورى كه تا به حال ذكر كرديم ، مى توان مشاهده كرد.

[١] «قرنت الهيبة بالخيبة والحياء بالحرمان» (نهج البلاغه ، حكمت ٢١ . «الحياء مقرون بالحرمان» (غررالحكم ودررالكلم ، ح ٣٥٠ و ٦٧١٤) .[٢] «الحياء محرمة ؛ حيا ، مايه محروميت است» . (غررالحكم ودررالكلم ، ح ١٣٩)[٣] غررالحكم ودررالكلم ، ح ٧٦٧٨ .