حيا ، رابطه تنگاتنگى با پوشش دارد و در بسيارى از احاديث ، اين دو با هم آمده اند . مثلاً حيا و سِتر در مورد خداوند متعال با هم آمده اند [١] و در موارد متعدّدى ، حيا نقطه مقابل عريانى دانسته شده است . [٢] در حقيقت لازمه حيا ، پوشش است . نمى توان شخص برهنه را باحيا دانست و نمى توان پذيرفت كه شخص باحيا ، برهنه باشد . حجّت هاى الهى كه نمونه كامل حيا هستند ، نمونه كامل پوشيدگى نيز بوده اند . لقمان ، يكى از كسانى است كه پوشيدگى شديدى داشته و امام صادق عليه السلام ، اين ويژگى را يكى از علل حكيم شدن وى دانسته است . [٣] حضرت موسى عليه السلام آن قدر بر پوشيدگى خود محافظت مى كرد كه مردم مى پنداشتند وى ، بيمارى جسمانى دارد . رسول خدا درباره ايشان فرموده است : همانا موسى ، مردى باحيا و پوشيده بود كه به دليل حيايش هيچ نقطه از بدن وى ديده نشد . [٤] حضرت موسى عليه السلام هنگامى كه مى خواست وارد آب شود ، تا بدنش وارد آب نمى شد ، لباس خود را بيرون نمى آورد [٥] . امّا درباره فرهنگ عمومى بنى اسرائيل ، در حديث آمده است كه حيايى وجود نداشته و لذا آنان ، هنگام شنا ، برهنه وارد آب مى شدند و به يكديگر نگاه مى كردند( !) . [٦] اين ويژگى در

[١] رسول اللّه صلى الله عليه و آله مى فرمايد : «إنّ اللّه ـ عزّوجلّ ـ حيىّ ستير يحب الحياء والستر . (سنن أبى داوود ، ج ٢ ، ص ٢٥١ ، ح ٤٠١٢ )[٢] ر . ك : وسائل الشيعه (طبع آل البيت عليهم السلام ) ، ج ٥ ، ص ٢٢ .[٣] تفسير القمى ، ج ٢ ، ص ١٦٢؛ بحار الأنوار ، ج ١٣ ، ص ٤٠٩ .[٤] صحيح البخارى ، ج ٤ ، ص ١٢٩ ؛ مسند أحمد ، ج ٣ ، ص ٥٩٦ ، (ح ١٠٦٨٣) .[٥] رسول خدا فرمود : «موسى بن عمران هر گاه مى خواست وارد آب شود ، لباس از تن بيرون نمى كرد تا اين كه عورت او در آب ناپيدا شود» . (مسند أحمد ، ج ٣ ، ص ٢٦٢)[٦] صحيح البخارى ، ج ١ ، ص ٧٣ .