فرد باحيا از اين كه در حال ارتكاب فعل قبيح ديده شود ، متأثّر مى شود ؛ امّا فرد بى حيا ، هيچ گونه تأثّرى پيدا نمى كند و از اين كه در آن حال ديده شود ، ناخشنود نمى گردد . گاه ممكن است كسى در خلوت به گناهى مشغول باشد و از اين كار ، ناخرسند نبوده ، از نظر روانى هيچ احساس ناخوشايندى نداشته باشد . به همين جهت ، در احاديث ، از اين گونه افراد با تعابير : «باكى ندارد كه مردم ، او را در حال انجام دادن كار زشت ببينند» ، [١] «باكى ندارد كه چه مى گويد و چه درباره اش مى گويند» [٢] و «از آنچه گفته است يا درباره اش گفته اند ، شرمى ندارد» [٣] ياد شده است .

[١] امام على عليه السلام : مى فرمايد : «قيل للعبد الصالح لقمان : ... أى الناس أشر ؟ قال : الّذى لايبالى أن يراه الناس مسيئا» . (قصص الأنبياء ، ص ١٩٧ ، ح ٢٤٨ ؛ بحار الأنوار ، ج ١٣ ، ص ٤٢ .[٢] رسول خدا مى فرمايد : «إن اللّه حرّم الجنة على كلّ فحاش بذى ء قليل الحياء ، لايبالى ما قال ولا ما قيل فيه» . (الكافى ، ج ٢ ، ص ٣٢٣ )[٣] ر .ك : المعجم الكبير ، ج ٧ ، ص ٣٧٦ ؛ اُسد الغابة ، ج ٣ ، ص ٦ . و «از آنچه مى گويد و يا درباره اش مى گويند ، شرم نمى كند» . ر .ك : مستدرك الوسائل ، ج ١٨ ، ص ٨٩ ؛ المعجم الكبير ، ج ٧ ، ص ٣١٥ ؛ الإصابة ، ج ٣ ، ص ٢٩٦ .