امام صادق عليه السلام در بيان حدّ كبر ، به مسئله پوشش اشاره كرده و فرموده است : تكبّر ، آن است كه وقتى كسى لباس خوبى پوشيد ، به خود نگاه كند و دوست داشته باشد كه با آن ديده شود . [١] رسول خدا در اين باره فرموده است : هر كه لباسى فاخر بپوشد تا مردم به او نگاه كنند ، خداوند به وى نمى نگرد تا زمانى كه آن جامه را از تن بيرون بياورد . [٢] بنا بر اين ، اين كار را نمى توان يك ارزش دانست ؛ بلكه كارى است ضدّ ارزشى و لذا نبايد موضوع حيا قرار گيرد و اگر قرار گرفت ، حياى منفىِ ناشى از تكبّر خواهد بود . به همين جهت ، مردان الهى از پوشيدن لباس هاى ساده و معمولى شرم نمى كردند . رسول خدا ، كفش و لباس وصله دار مى پوشيد . [٣] حضرت عيسى عليه السلام لباس خشن بر تن مى كرد [٤] و حضرت على عليه السلام ، حتّى در دوران خلافتش از جامه كرباسى درشت و وصله شده استفاده مى كرد و خطبه مى خواند [٥] و حتّى دو لباس نداشت كه هنگام شستن يكى ، ديگرى را بپوشد و لذا روزى با پيراهن خيس ، خطبه مى خواند و پيراهن خود را هنگام خطبه حركت مى داد تا خشك گردد . [٦] ساده بودن ، خشن بودن و كم بودن تعداد لباس ها مايه ننگ و عار نيست . ٩ . افراد متكبّر ، اگر بنا باشد كمكى به ديگران نمايند ، سعى مى كنند آن كمك ، سنگين و زياد باشد ؛ وگرنه از پرداخت آن خوددارى مى كنند . اين گروه ، شخصيت خود را در چشمگير بودن كمك مى دانند و اندك بودن آن را

[١] مكارم الأخلاق ، ص ١١٣ ؛ بحارالأنوار ، ج ٧٩ ، ص ٣١٢ .[٢] تاريخ دمشق ، ج ٣٤ ، ص ٩٨ ؛ كنزالعمّال ، ح ٤١٢٠٣ و نيز ، ح ٤١٢٠٠ .[٣] ر .ك : نهج البلاغه ، خطبه ١٦٠ ؛ الأمالى ، طوسى ، ص ٥٣١ (ح ١١٦٢) .[٤] ر . ك : نهج البلاغه ، خطبه ١٩٢ .[٥] ر . ك : بحارالأنوار ، ج ٧٩ ، ص ٣١٢ ـ ٣١٤ .[٦] الغارات ، ج ١ ، ص ٩٨ . ر . ك : موسوعة الإمام على بن أبي طالب ، ج ١ ، ص ٢٩٢ ح ٢٨٧ .