شخصيت انسانِ باگذشت در اجتماع بالا رفته، نظرها متوجّه او مى‌گردد. عفو، سبب بالا رفتن قدر و منزلت انسان نزد مردم مى‌شود. در محيط خانوادگى نيز، گذشت از خطاها و اشتباهات همسر، موجب عزّت انسان شده، بر احترام او نزد همسر مى‌افزايد.

برعكس، عدم گذشت و خرده‌گيرى و عيبجويى، موجب كاهش عزت، درگيرى و ريختن آبروى انسان و مايه پايين آمدن ارزش شخص و ذلّت او مى‌شود.

كسانى كه از رفتار همسر خويش خرده مى‌گيرند، نه تنها به اصلاح رفتار او موفّق نمى‌شوند، بلكه ممكن است موجب لجبازى و واكنش منفى او گردند، در حالى كه با گذشت و چشم پوشى از خطا در نظر او بزرگ و محترم جلوه كرده، از نفوذ كلام بيشترى برخوردار خواهند شد. از امام صادق ٧ نقل شده است كه پيامبر ٦ فرمود:

«عَلَيْكُمْ بِالْعَفْوِ فَانَّ الْعَفْوَ لا يَزيدُ الْعَبْدَ الَّا عِزّاً فَتَعافَوْا يُعِزَّكُمُ اللَّهُ»[١]

بر شما باد به عفو كردن؛ زيرا عفو و گذشت جز بر عزّت انسان نمى‌افزايد، پس گذشت كنيد، تا خدا شما را عزيز كند.

ب- آمرزش پروردگار:

يكى از راههاى رسيدن به آمرزش پروردگار، گذشت از لغزشهاى ديگران است. چه زيبا و زيبنده است كه انسان در سايه گذشت به چنين مقام و منزلت بزرگى دست يابد! قرآن مى‌فرمايد:

«وَلْيَعْفُوا وَلْيَصْفَحُوا الا تُحِبُّونَ انْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَكُمْ وَاللَّهُ غَفُورٌ رَحيمٌ»[٢]

(مؤمنان) بايد عفو كنند و چشم بپوشند؛ آيا دوست نمى‌داريد خداوند شما را ببخشد؟! و حال آنكه خداوند آمرزنده و مهربان است.

[١] - بحارالأنوار، ج ٧١، ص ٤٠١

[٢] - نور( ٢٤)، آيه ٢٢