وظيفه زن است و به خود حق مى‌دهند كه در اين مورد، او را مورد توبيخ و سرزنش قراردهند، در حالى كه زن چنين وظيفه‌اى ندارد و فقط علاقه او به همسر و امور خانه‌دارى مشوّق او در اين زمينه است و آنچه كه در اين باره بر عهده مرد است، تقدير و تشكّر است، نه توبيخ و بازخواست.

٢- مهربانى و محبّت‌

يكى ديگر از عوامل سعادت خانواده كه اميد و حركت را به ارمغان مى‌آورد، محبّت زن و شوهر به يكديگر است. انسان، نيازهاى عاطفى فراوانى دارد كه نياز به محبّت، يكى از اساسى‌ترين آنهاست. او دوست دارد هم مورد محبّت ديگران واقع شود و هم نسبت به آنها ابراز محبت كند، زيرا زندگى بدون محبت براى هيچ كس جاذبه ندارد.

از آنجا كه زن موجودى عاطفى است و عواطف و احساسات او بر جنبه‌هاى ديگرش غلبه دارد، نياز او به محبّت، بيش از مرد است و شايد به همين سبب، خداوند نسبت به زنان بيش از مردان مهربان است. پيامبر اسلام ٦ فرمود:

انَّ اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالى‌ عَلَى النِّساءِ ارْأَفُ مِنْهُ عَلَى الذُّكُورِ»[١]

خداوند متعال نسبت به زنان بيش از مردان مهربان است.

درباره رفتار پيامبر گرامى اسلام ٦ با زنان گفته شده است:

«كانَ رَسُولُ اللَّهِ ٦ ارْحَمَ النَّاسِ بِالنِّساءِ وَالصِّبْيانِ»[٢]

پيامبر خدا ٦ مهربانترين مردم نسبت به زنان و كودكان بود.

بنابراين، بهتر است شوهر، آغازگر ابراز محبّت و تداوم‌بخش آن باشد. در اين صورت، علاقه زن نسبت به او شدّت يافته، او نيز درصدد ابراز محبت برمى‌آيد.

ساختار وجودى و خصوصيات فطرى زن، او را بشدّت، نيازمند محبّت همسر

[١] - محجّة البيضا، ج ٣، ص ١١٩

[٢] - همان، ص ٩٨