احكام بيماران، پزشكان و پرستاران - قاسميان، حسن - الصفحة ١٨ - ٢- بهداشت در اسلام
در قرن سوم هجرى تقريباً در تمامى مناطق اسلامى بيمارستان وجود داشت و به تدريج به سمت تخصصى شدن پيش مىرفت. به عنوان مثال در سال ٣٦٨ ه. عضد الدوله بيمارستان بزرگ و مشهورى در بغداد بنا كرد كه بيست و چهار پزشك در تخصصهاى مختلف در آنجا خدمت مىكردند. [١]
همچنين در صدر اسلام، بانوان به أمر درمان و پرستارى از بيماران مىپرداختند و به عنوان نمونه مىتوان از بانوى گرانقدر اسلام «رفيده» نام برد كه در مسجد النبى خيمهاى به پا كرده بود و به مداواى بيماران و مجروحان مىپرداخت و از آن زمان تاكنون بانوان مسلمان در تحصيل علم پزشكى و نيز حرفه پرستارى خدمات ارزندهاى را به جهان اسلام ارزانى داشتهاند.
مسلمانان همچنين در تأسيس داروخانه، نبوغ فوقالعادهاى از خود نشان دادند و در گياهشناسى به خصوص شناخت گياهان دارويى تلاش فراوان نمودند. از كسانى كه در علم گياهشناسى و خواص دارويى گياهان، تلاشى خستگىناپذير نمودند و خدمات شايانى ارائه دادند مىتوان از ابن صورى، ابن بيطار و ابن ابى اصيبعه نام برد كه گفته مىشود اينان اولين كسانى بودهاند كه داروخانه [گياهى] اختراع كردند و باغهاى «نظاميه» را در بغداد و ديگر شهرها براى درس علم گياهشناسى اختصاص دادند. [٢]
٢- بهداشت در اسلام
بهداشت، به معناى نگاهداشتن تندرستى است و در لغت عرب از واژه «وقاية الصحة» استفاده مىشود. [٣]
[١]- تاريخ التمدن الاسلامى، ج ٢، ص ٢٠٧.
[٢]- دائرة المعارف القرن العشرين، محمد فريد وجدى، ج ٥، ص ٦٦٦.
[٣]- فرهنگ معين، محمد معين، واژه بهداشت، ج ١، ص ٦١١.