احكام بيماران، پزشكان و پرستاران - قاسميان، حسن - الصفحة ١٩ - ٢- بهداشت در اسلام

اسلام براى تندرستى و سلامت انسان اهتمام زيادى قائل شده است تا جايى كه پيامبر گرامى اسلام ٦ مى‌فرمايد:

لا خَيْرَ فِى الْحَياةِ إِلَّا مَعَ الصِّحَةِ. [١]

خير و خوش زندگى در گروِ سلامت و تندرستى انسان است.

و نيز امام صادق ٧ فرمود:

خَمْسُ خِصالٍ مَنْ فَقَدَ مِنْهُنَّ واحِدَةً لَمْ يَزَلْ ناقِصَ الْعَيْشِ زايِلَ الْعَقْلِ مَشْغُولَ الْقَلْبِ فَاوَّلُها صِحَّةُ الْبَدَنِ. [٢]

پنج خصلت است كه هر كس يكى را از دست بدهد هميشه در زندگى احساس نقص و در عقل و خرد احساس زوال مى‌كند و قلب را مشغول مى‌بيند، نخستين آنها تندرستى است.

در اين احاديث، خير و بركت و پيشرفت و تعالى انسان منوط به تندرستى بدن شده است و به راستى حقيقت نيز چنين است چرا كه انسان مبتلا به درد و ضعف ناشى از بيمارى، توان فكر كردن و درك حقايق را ندارد و گاه از انجام عبادات نيز باز مى‌ماند.

اسلام درباره رعايت بهداشت تأكيد فراوان نموده و از مسلمانان خواسته كه با اهتمام به آن، خود را از معرض ابتلا به بيمارى‌هاى مختلف بر حذر دارند تا جامعه داراى افراد سالم و شاداب باشد.

در اينجا به چند نمونه از توصيه‌هاى اسلام در زمينه بهداشت اشاره مى‌شود:

[١]- ر. ك: مستدرك سفينة البحار، ج ٦، ص ٢٤١.

[٢]- بحار الانوار، ج ٧٨، ص ١٧.