احكام بيماران، پزشكان و پرستاران - قاسميان، حسن - الصفحة ٨٣ - ٤- پرستارى در سيره معصومين (ع)
چون فاطمه زهرا (س)، بيمار شد به على بن ابى طالب ٧ سفارش كرد بيمارى ا و را- بنا بر دلايل و مصالحى- كتمان كند و اجازه ملاقات به كسى داده نشود. حضرت على ٧ اين گونه عمل كرد و خود عهدهدار پرستارى از فاطمه (س) شد و اسماء دختر عميس ايشان را يارى مىكرد. [١]
٢/ ٤- پرستارى حضرت فاطمه (س)
در جنگ احد، دندان پيامبر اسلام شكست و كلاهخود بر سر ايشان زخم وارد كرد. در آن هنگام على ٧ با سپر آب مىآورد و فاطمه (س) خون جراحت پيامبر را مىشست. چون فاطمه (س) ديد خون بند نمىآيد، تكهاى حصير را سوزاند و خاكستر آن را روى زخم گذارد تا خون بند آمد. [٢]
٣/ ٤- پرستارى زينب (س)
حضرت زينب (س)، با وجود مسئوليت بزرگ كاروان كربلا و ابلاغ پيام آزادى و آزادگى عاشورا و در اوج نظاره مصيبتهاى جانكاه و جانسوز، پرستارى حضرت سجاد ٧ را- كه بنا به مصلحت الهى در واقعه كربلا بيمار بود- بر عهده داشت.
پرستارى حضرت زينب (س) در كربلا به لحاظ اين كه در بحرانىترين اوضاع و به بهترين وجه انجام گرفته است، از زيباترين جلوههاى پرستارى به شمار مىرود و الگويى تمام عيار براى همه پرستاران است كه با تحمل
[١]- همان، ج ٤٣، ص ٢١١.
[٢]- همان، ج ٢٠، ص ٣١.