احكام بيماران، پزشكان و پرستاران - قاسميان، حسن - الصفحة ٥٢ - ١- ٣- صبر و در برابر درد
د- صعود به درجات عالى
انسان با تحمل درد و رنج بيمارى و موفقيّت در اين آزمون الهى با عدم شكايت به مردم در مورد بيمارى خود و نيز با توجه تام به خداى متعال مىتواند به درجات عالى معنوى و اخروى صعود كند. به عبارت ديگر، بيمارى اگر منجر به بيدارى انسان از غفلت گردد مىتواند نردبان صعود به مقامها و درجات عالى اخروى گردد. چنان كه امام صادق ٧ فرمود:
انَّ الْعَبْدَ يَكُونُ لَهُ عِنْدَ رَبِّهِ دَرَجَةٌ لا يَبْلُغُها بِعَمَلِهِ فَيُبْتَلى فى جَسَدِهِ اوْ يُصابُ فى مالِهِ اوْ يُصابُ فِى وَلَدِهِ. فَانْ صَبَرَ بَلَغَهُ اللَّهُ ايَّاها [١]
انسان داراى مقامى ويژه نزد پروردگار است كه [گاه] با اعمالش به آن نمىرسد، در اين صورت به بدن يا مال يا فرزند او آسيبى مىرسد. اگر از خود بردبارى نشان دهد خداوند او را به اين مقام مىرساند.
٢- ٣- دعا و توسل
از ديگر وظايف اخلاقى بيمار، دعا و توسل به پيشگاه خداى متعال است.
«دعا» در لغت به معناى خواندن، حاجت خواستن و استمداد بوده [٢] و در اصطلاح اهل شرع، گفت و گو كردن با خداوند سبحان به شكل طلب حاجت و درخواست حلّ مشكل از درگاه او يا به شكل مناجات و ذكر اوصاف جلال و جمال ذات پاكيزه اوست. [٣]
[١]- مستدرك الوسائل، حسين نورى طبرسى، ج ١، ص ٨١.
[٢]- قاموس القرآن، ج ٢، ماده دعو.
[٣]- مصباح المنير، على مشكينى، ص ١١.