احكام بيماران، پزشكان و پرستاران - قاسميان، حسن - الصفحة ٨٧ - ٣- اميدبخشى

مؤثر است و براى خوب شدن، سرعت خوب شدن بيماران نيز مؤثر است و در بارگاه خداى تبارك و تعالى خدمت به اين جمعيت، خدمت به اين بندگان خدا، بسيار ارزشمند است. [١]

٢- مجالست و گفت و گو

همنشينى و انس با بيمار، خلأ ناشى از تنهايى و غربت او را جبران مى‌كند و آرامش و اطمينان را براى او به ارمغان مى‌آورد. پرهيز از همنشينى با بيماران و معلولان و شأن خود را برتر از آنان دانستن، از صفات نكوهيده است كه از غرور و خود بزرگ‌بينى ناشى مى‌شود، در روايتى آمده است:

مردى كه مبتلا به آبله بود بر پيامبر اكرم و اصحابش وارد شد و آنان مشغول غذا خوردن بودند. آن مرد هر كجا نشست، حاضران از كنار او برخاستند. پس پيامبر او را نزد خود نشاند. [٢]

نيز، سخن گفتن با بيمار و توجه كردن به درد دل او و گوش سپردن به مشكلات و احساسات درونى او مى‌تواند بسيارى از نگرانى‌ها و مشكلات او را بكاهد و آرامش و شعف را براى او به ارمغان آورد و بهبودى او را سرعت بخشد.

٣- اميدبخشى‌

چرخ زندگى بر محور اميد مى‌گردد و اميد به آدمى توان و انگيزه كار و فعاليت مى‌دهد. اميد، امرى فطرى است كه از رحمت بى‌پايان خداوند

[١]- صحيفه نور، ج ١٤، ص ٢٦٧.

[٢]- بحار الانوار، ج ٧٣، ص ٢٠٦.